-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ مرداد ۱, دوشنبه

بعید است جنبش و جمیعت تا آخر با هم بروند/ جهان هم نمی گذارد چنین شود

در آستانه انتخابات، نشانه های پایداری به چشم نمی خورد که قدرت تعیین کننده شورای نجات که اکنون بعد از بازگشت جنرال دوستم افزایش یافته، در همان سطح باقی بماند. لااقل تجربه نشان داده که این ساختار، ریزش می کند.

حکومت، با استفاده از ثروت دولتی، عواید بنادر و پول های اپراتیفی، از بین جمیعت و جنبش، وهمچنان در شمالی ( مسیر مهم پیوند دهنده کابل با شمال و بستر کلیدی برای امنیت پایگاه بگرام) شبکه های تازه دم تولید کرده و آنان را کلان تر خواهد ساخت.

مهم ترین عاملی که سد راه بازسازی سیاسی و نظامی جمیعت اسلامی به شمار می رود، ظهور یک تشکیلات دم راه به نام شورای بزرگ شمالی است که از پول اپراتیفی شورای امنیت ملی تامین مالی می شود. شورای امنیت ملی همچنان یک شاخۀ تبلیغاتی به نام شورای انسجام به عنوان امباق صلاح الدین و عطا نور ایجاد کرد و در تازه ترین مورد، فرزند نورالله عماد را در هرات شورانده اند که البته این اخیرالذکر، جز این که خودش را مفتضح بسازد؛ چیز دیگری فراچنگ نخواهد آورد.

جنبش ملی، تحت شرایط خاص فشار و توطئه وهمچنان مساعی دولت ترکیه، فرصت یافت تا به خود تکانی بدهد و از حالت رخوت و نومیدی بیرون آید؛ اما بحران چند جانبه در جمیعت، به حالت خودش باقی است و جناح های جدا شده از آن هنوز به طور مستقلانه برای رسیدن به قدرت از طریق معامله با هم مسابقه می دهند. تمام امید جمیعت اسلامی به موقعیت حساس و اثر گذار استاد عطا نور بسته است. جمیعت در سالیان اخیر حتی تا مرز فروپاشی کامل نزدیک شد؛ اما محور بلخ، شکل گرفت و دوره تازه ای پدید آمد. حالا که این تشکیلات، از تجربه درخشان ایستاده گی جنبشی ها درس آموخته، سعی در الگو پذیری از جنبش خواهد کرد. جمیعت و جنبش از حمایت استراتیژیک روسیه و ایران نیز بهره مند اند که می توانند در شرایط خوف و خطر، آن برگه را به میدان بیاندازند.
جنبش ملی نیز همانند جمیعت، به اثر کار اپراتیفی گروه تحت رهبری حنیف اتمر ( در سطح سیاسیون میانه پایه) تقسیم شده است؛ اما ائتلاف کننده گان جنبش با اتمر- غنی از حمایت خلق بهره مند نیستند و خیلی زود تر از همتایان جمیعتی خویش منزوی شدند. آنان ازین پس نیز در حاشیه های ادارات دولتی و مهمان خانه های کابل باقی خواهند ماند.