-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ مرداد ۲۴, چهارشنبه

اکنون داستانی روان است که در زمان حامد کرزی چنین نبود. دشمن حمله می کرد، سرکوب می شد. اما ارگ، کمک های خود را به دسته جات طالب از طریق اپراتیفی می رساند و به حساب خودش با پاکستان و امریکا رقابت می کرد. در زمان دکترغنی، تغییر فاجعه باری مشهود است. از حملات و آماده گی های طالبان پاکستانی و افغانی مطلع می باشند، هیچ اقدامی نمی کنند تا آن ها می آیند یک شهر را کاملاْ به تل خاک بدل می کنند. سپس این ها به قوت ها دستور می دهد که بروید حالا شهر را آزاد سازید!
در سطح جنگ مستقیم، کاری می کنند که یک قطعه عسکری شامل دست کم یک صد نفر در محاصره درآید. به همین قطعه، هم کمک نظامی، هم لوژستیکی را قطع می کنند، حتی تا زمان سقوط و اسارت همه پرسونل در باره آن هیچ گپ نمی زنند و تلفن های قوماندانان را بی جواب می گذارند. در نتیجه، قطعه عسکری تارومار شده و جوانان اسیر و برباد شده از سوی طالبان قصابی می شوند تا نوبت به یک قطعه عسکری یا شهر دیگر برسد. حتی حالا برای ما خواندن یک خبری که این چنین وضعیت را شرح می دهد، دشوار شده است.