-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ شهریور ۶, سه‌شنبه

از لاف جواد ظریف بوی تراژدی صفویه ای اول می آید

آیا ایران کم شیمه امروزی، از پسِ افغانستان بر می آید؟



وزیر امور خارجه ایران در پاسخ به این سوال رضا رشیدپور، مجری تلویزیون ایران که پرسید آیا "ما در قضیه آب هیرمند از پس افغانستان بر نمی‌آییم" گفت:
 "چرا برمی‌آییم. ما می‌توانیم از اهرم‌های مراودات مرزی، مهاجران افغان، موضوع مواد مخدر و تجارت در مورد افغانستان استفاده کنیم اما مشی ما در مورد همسایگان‌مان، خصوصا همسایگان مسلمان تاکنون این بوده که گروکشی نکرده‌ایم."

جواد ظریف همانند دولت صفویه ای منحله که از استقامت افغانستان متلاشی شد، خواب سنگین دارد. نخستین رستاخیز نظام مذهبی در ایران به کمک ترک ها و بابری ها به وسیله دودمان میرویس قندهار و شاه اشرف هوتکی قلع و قمع شد. همان معادله و روحیه هنوز هیچ تحولی نکرده و حتی التهابی تر نیز شده است. تهدید ایران به قول خود شان «توخالی» است. هرگاه جنگی در بگیرد، اهواز، کردستان و سیستان پیشگام درهم شکنی رژیم تهران خواهند بود. رزمایش بعدی از مسیر افغانستان خواهد بود.
راه تحول تاریخی در ایران از افغانستان می گذرد. سران رژیم این را می دانند.

اکنون، رژیم ایران دهان لاف به اجرای یک ناممکن وحشتناک درافغانستان باز می کند. ایران در ضعیف ترین وضعیت خویش در طی چهل سال اخیر به سر می برد و همه روزه، ساختار ها و لایه های داخلی اش فرو می پاشد. با جهان در افتاده، با نود درصد مردم خویش در جنگ است و اقتصاد عمومی دارد به سوی یک فاجعه ای بی برگشت در حرکت است. هرگاه اوضاع بین المللی را درهمین رابطه بررسی کنیم، سرنوشت دولت آینده ایران در کابل رقم می خورد.

در افغانستان امروزی، چند واقعیت خطرناک در برابر ایران قرار دارد که جواد ظریف از عینک دپلوماتیک قادر به دیدن آن نیست. پایگاه های مخرب و دست به ماشه امریکا در پنج نقطه افغانستان استحکامات دایمی به وجود آورده است. افغانستان بالذات، سرتاسر، میلیتاریزه و خشمناک در منطقه ایستاده است. هفتاد درصد نفوس کشور جوان و بیکار است و هرگاه اقتصاد جنگی آنان را در خود فرو کشد، جنگی علیه ایران به راه می افتد که حتی پس از فروپاشی ایران ادامه خواهد داشت. دلیلش این است که نود درصد مردم ایران به توفان مجازات علیه حکومت شان مبدل خواهند شد. 

مردم ایران را به حدی تحقیر کرده و درهم ریخته اند که استان به استان درکام یک جنگ ابدی داخلی و خارجی فرو خواهد رفت. همه ای این مصایب نه از راه عراق، نه از بندر عباس، نه از راه آذربائیجان؛ بلکه از همین راه استراتیژیک و سنتی ( افغانستان) می تواند اتفاق بیفتد. افغانستان در دفاع نظامی هرگز کم نمی آورد. بعد از دو ماه که تحریم های کارساز علیه ایران شروع می شود، طرح و رنگ این تهدید ها خود به خود نمایان خواهد شد.
سیاست امریکا از طریق افغانستان مشخص خواهد کرد که در ایران چه چیزی باید اتفاق بیفتد.