-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ مرداد ۱۵, دوشنبه

نوشته های احمقانه نویسنده گان خارجی در بارۀ افغانستان

به فراز هایی از چرت و پرت نویسی نویسنده ایشیا نیوز نیت ورک توجه کنید:



پایگاه اطلاع رسانی ایشیا نیوز نیت ورک، جنگ ویتنام و افغانستان برعلیه امریکا را مورد بحث قرار داده و همگونی های چندی را میان این دو جنگ بر شمرده است. اما گزارش تحلیلی در جایی می گوید که جنبش آزادی بخش ملی در ویتنام، به غیر از کسانی که وابسته به حکومت سایگون تحت حمایت امریکا بودند، به مردم خود شان حمله نمی کردند. ویت کنگ های کمونیست، هیچ عملیات مرگبار در میان افراد غیر نظامی در ویتنام انجام ندادند. این درحالی است که در نتیجه عملیات انتحاری طالبان در میان مردم غیر نظامی تا کنون به هزاران تن جان خود را از دست داده اند. یک جنبش مردمی علیه اشغالگران هیچ گاه مردم خود را هدف نمی گیرد، و در ویتنام چنین بود و در افغانستان چنان نیست. 

اما نویسنده با پنهان کردن کمک های نظامی پاکستان، روسیه و ایران به طالبان، دروغی مصلحت آمیز متوسل شده می نویسد: ویتکنگ های کمونیست، از کمک های نظامی شوروی و چین بهره مند بودند اما طالبان افغانستان به مواد مخدر اتکا دارند و سلاح هایی که از قوای افغان به دست می آورند! و واگذاری کمک نظامی به طالبان قطعیت ندارد و چندان آشکار نیست.
با این حال ایشیا نیوز می گوید که در جنگ علیه اشغالگران خارجی، انگیزه، احساسات ناسیونالیستی ومیهن پرستی، هسته جنگ ویتنامی ها را تشکیل می داد، چیزی که در افغانستان چندان مشهود نیست.
در جنگ علیه شوروی تمام اقوام و فرقه های بی توجه به مسایل دیگر می جنگیدند اما اکنون بخش اعظم مقاومت در برابر نیروهای امریکایی در ولایات جنوب و شرقی و غربی متمرکز است.

( درحالی که شمال به حمام خون بدل شده؛ ازبک و ترکمن و تاجک یک جا درصف طالب و داعش حضور دارند و خود شان پیوسته می گویند که هزاران نفر داعش در چهارچوب ۲۳ گروپ تروریستی علیه ما می جنگند!)

 نویسنده با انکار از ایدیولوژی و افراطیت قومی طالبان می گوید: جنبش آزادی بخش ملی ویتنام از نظر ایدیولوژی به ناسیونالیزم گرایش داشت اما تمرکز اصلی طالبان به اعاده نظمی از دست رفته از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ است، همان نظمی که ضدیت با زن و اقلیت ها براساس تفسیر قرآنی و شریعت بود و هنوز هم بعد از ۱۷ سال افغان ها از رژیم آن ها متنفر اند. 

نویسنده می گوید: امریکا در ده سال جنگ در ویتنام دست خالی از آن جا بیرون آمد، برخلاف ویتنام، به دلیل فقدان یک جبنش  آزادی بخش ملی وحدت آور  در افغانستان، از خروج زودهنگام امریکا از افغانستان کدام اثری به چشم نمی خورد. به همین سبب امریکا به خاطر ملاحظات جدی امنیتی و اهداف استراتیژیک اقتصادی و سیاسی تمایل چندانی به خروج ازین کشور ندارد.
این بدان معناست که برخلاف ویتنام، در جنبش مقاومت افغانستان علیه امریکا آثاری از یک راهبرد مناسب و حمایت یک دست و گسترده مردمی وجود ندارد.  تا جایی که به امریکا و جهان مربوط است، افغانستان قطعاْ نسبت به اوضاع آن زمان در ویتنام متفاوت است.
این نویسنده خارجی که علی العموم دستخوش یک اوهام شده می نویسد:
امروزه ویتنام بعد از ۴۳ سال از پایان جنگ از نظر رشد اقتصادی در وضع بهتر قرار دارد درحالی که افغانستان از زمان آغاز انقلاب ثور در ماه اپریل ۱۹۷۸ غرق در فقر و خشونت دایمی و گرسنه گی است.
اشاره: آدم از خواندن برخی مقالات نگارنده گان خارجی درباره افغانستان از بی خبری، سردرگمی، درهم وبرهم اندیشی و فقدان اطلاعات آنان تعجب می کند. همین نویسنده که این مقاله پر طول وعرض را نوشته و حق تحریر هم گرفته است، متوجه این نکته نشده است که افغانستان هیچ گاه از چهل ساله کمر راست نکرده و مانند ویتنام چیزی به نام «پایان جنگ» را تجربه نکرده است؛ پس چرا نباید در حالت فقر قرار داشته باشد؟ شما یک بار اجازه بدهید که سایه جنگ از سرما برداشته شود؛ آنگاه توسعه و تولید خود به خود خواهد آمد.