-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ شهریور ۳۱, شنبه

راست گویی معکوس دکتر عبدالله

دکترعبدالله از عمق استخوان، شیفته کشف یک رئیس است.



دکترعبدالله در گفت و شنفت های «خودی» آشکارا اعلام می دارد که بنده به کاندیدا شدن در هر دوره «عادت» دارم.

حالا که موعد تشریفات انتخاباتی نزدیک شده، عادت غیر قابل ترک، خود کار عمل می کند. ایشان به تازه گی گفت که دیگر در کدام تکت انتخاباتی «معاون نمی شوم». 

مشارالیه، به گواهی سوابق و تجربه، در دوره های قبلی، نه به معاونیت دست یافته، نه به ریاست جمهوری. درگیرودار انتخابات کنونی، قرار است به رسم شعار، بازهم از اول گز کند تا راه برای مقام دوم یا حتی مقام سوم باز شود. کسی که این ساده ترین عادت بارها رؤیت شده را نداند، شاید هنوز چشم به دنیا نگشوده است.

عبدالله با هیچ کاندیدای ریاست جمهوری احساس رقابت ندارد. رقیبان او، یک تعداد سیاسیونی اند که آن ها نیز بروت خود را برای عز مقام در معاونیت اول چرب کرده اند؛ از جمله، صلاح الدین ربانی و احمد ولی مسعود. از هزار رگ، یک رگِ عبدالله برای جلوس بر مقام ریاست جمهوری تپایش ندارد. این حقیقت را، هم در آئینه اوضاع داخلی می بیند، هم در سیاست بین المللی.

بنا برین، ساحه را به دو آماتور دیگر ( صلاح الدین و احمدولی) تنگ می کند که نه مهارت او را دارند؛ نه تجربه او را. ازین قرار، ایشان که می گوید معاون نمی شوم، تفسیر راسته اش این است که از همین حالا در جستجوی یک رئیس یا صاحب تکت اول است. مهم نیست که از همین حالا ریزرف کند... بخت واقبال در جریان انتخابات ظهور می کند.

 وقتی فضای انتخاباتی گرم شود؛ چندین میدان قمار و کنار آمدن ها مفتوح می گردد. القصه، اختلاف شدید و لاعلاج بین عبدالله، صلاح الدین و احمدولی و شاید چند مدعی دیگر معاونیت اول، بروز خواهد کرد. این وضعیت، کار رئیس جمهور آینده را سهل و لذت بخش می سازد که از میان داوطلبان معاونیت کدام یکی را برگزیند و مابقی را چطور زیر چپن پناه دهد. با این حال، دکتر عبدالله یک پاشنه آشیل دارد که می تواند میدان برده شده را به صفر ضرب بزند و آن این که:
یک گلوله غیبی برخاسته از حقد وکین، از استقامت فرانسه ممکن است به سوی این پاشنه شلیک شود. 
او دور دنیا را درین سال ها گشت؛ اما هرگز هوای شهر پاریس نکرد!؟
این دیگر یک چیستان رنجبار سیاسی است. انتخابات، در بسا حالات یک بازی کثیف است. اگر از روی وجدان قضاوت کنیم، رقبای وی درکارزارمعاونیت، مروت و سعه صدر او را ندارند. پس از همین حالا با قید احتیاط می توان گفت: !good luck