-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ مهر ۸, یکشنبه

عکس های مترسک ها در کابل نعره می کشند

روایتی موجز از التهاب درد های خاموش کابل از خامه عبدالقدیر میرزایی نویسنده و روزنامه نگار- کابل

دل نوشته ای برای کابلم

تذکر: اشاره میرزایی به یک تعداد دهشت افگنان ساکن شهر است؛ نه جوانان برومندی که برای وضعیت افغانستان سوگوار اند.

این روزها به میهن دوستی ام تردید دارم. عکس های رنگینِ مشمئز کننده یی روی دیوار و دیوار نوشته های اغواگر، مصداق احساس های نامانوسی ست که هر صبح و شام مرا فرامی گیرد. پایه های برق فجیعانه عکس های نامزدانی را به دوش کشیده اند که نه شایسته ی نمایندگی اند؛ و نه حضور شان به خط روی آب می رسد. مترسک های ترسناک، تمام شهرم را فراگرفته است و با شعارهای فریبکارانه در پی بسیج مردمی اند که گاهی شب شکم سیر نمی آرامند. این مترسک ها تنها با عکس های بی جان خلاصه نمی شوند که تنها خیال مرا مغموم کرده اند. این مترسک ها هراس افگانی اند که ملتم را می ترسانند.
گاهی با موترهای غول پیکر زره
گاهی با تفنگ و شلیک های مهیب هوایی شبانه 
و گاهی با ضرب و شتم شهروندی که اجازه تصرف به ملکیت خویش را برای آنان نداده اند.
این روزها به میهن دوستی ام تردید دارم؛ این روزها شهرم را دوست نمی دارم.