-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ مهر ۲۹, یکشنبه

زنگ خطر به گوش کاندیدان ریاست جمهوری


عواقب خیانت غنی- عبدالله را اکنون به چشم و سر مشاهده می کنیم.





حکومت وحدت ملی وظیفه عمده اش اصلاح نظام انتخاباتی بود. در سه سال به عمد ازین مساله چشم پوشی کردند. در اول، گرو دکتر غنی بحث رسیده گی به اصلاحات انتخاباتی را کنار گذاشت، بعد از دو سال، دکتر عبدالله به عنوان ضلع دوم حکومت که پیگیری این امر تاریخی را به میلیون ها نفر وعده داده بود، بی سروصدا به اجندای ضد ملی غنی پیوست و راه خود را از مردم و اصلاحات ملی جدا کرد. نتیجه اش، همین انتخابات سردرگم و فوق العاده انارشیستی پارلمانی است که می تواند نا امیدی سراسری در کشور را سبب شود. این دو نفر، به این گمان اند که هرچه حجم بی نظمی افزون تر باشد، آن ها در قدرت خواهند ماند و مردم و جامعه بین المللی به آسانی نمی توانند جایگزینی برای آنان پیدا کنند. این رویکرد کثیف، پی آمد های غیرمنتظره به دنبال دارد. 
حال، یک زنگ خطر به گوش رهبران احزاب، نخبه گان شامل در جریان های سیاسی و خصوصاْ نامزد های آینده برای ریاست جمهوری به صدا در آمده است که هرگاه اصلاحات در نظام مدیریتی و تشکیلاتی کمیسیون انتخابات رونما نگردد،‌ هرج و مرج مهار گسیخته کنونی، پروسه رای دهی و شفافیت انتخابات ریاست جمهوری را نیز ملوث خواهد کرد. یعنی با همین کمیسیون و همین دم و دستگاه، نتیجه انتخابات ریاست جمهوری نیز اگر به طور مشابه به نتایج انتخابات پارلمانی نباشد، بی گمان ازنظر اثرات منفی اش بر سرنوشت سیاسی کشور،‌ بدتر و اسفناک تر از آن خواهد بود. آنگاه حتی چانس داشتن یک حکومت شبیه حکومت غنی- عبدالله نیز میسر نخواهد بود.