-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ آبان ۲۱, دوشنبه

آسان ترین طریقه جمع کردن گلیم تظاهرات کابل

با هزینۀ اندک اپراتیفی، بلای یک بلوای مهیب، نقش زمین می شود. 

چرا انتحاری در نزدیکی لیسه استقلال در قلب شهر؟ چرا دم خانه وزیر داخله، رئیس امنیت یا یک رهبر جهادی انتحار نمی شود؟
انتحاری در همان مکانی لازم بود که شب گذشته لنگر گاه اصلی دادخواهان جاغوری و مالستان بود. پیام ساده بود:

دیگر به ارگ نزدیک نشوید! دور دور مستی کنید!

ارگ، از شب گذشته تا کنون پیوسته از احتمال وقوع یک حمله مرگبار به راه پیمایان کابل حرف و حدیث بسیار گفته بود. اما تجربه حکومت و شورای امنیت ملی، از زمان حنیف اتمر تا حمدالله محب نشان داده است که هیچ راه دیگری برای ایستاندن موج مردمی در پایتخت و جلوگیری از گسترش آن به غیر از استعمال یک نفر انتحاری یا جا سازی ماده انفجاری نیست. استعمال یک انتحاری دو نتیجه قاطع دارد. یکی، یک درد سر کلان خاتمه می یابد.
 دوم، ( که مهم تر از مورد اولی است) هیچ کسی ثابت کرده نمی تواند که مثلاْ تظاهرات از سوی نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد یا دولت، حق طبیعی مردم برای اعتراض گسترده را زیر پا کرده است. ازین قرار، پروژه قلعه بندی یا کوچ دادن مالستان و جاغوری بخشی از یک برنامه کلان و دراز مدت می تواند باشد.
طنز سیاسی تازه این است که حنیف اتمر، بارها و بارها به جنبش روشنایی پیغام تهدید القا می کرد و سرانجام به جنبش روشنایی در خیابان ها پایان داد؛ حالا همان جناب از راه پیمایی نوع دیگر همان جنبش روشنایی در خیابان های کابل حمایت کرده است!!