-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ آبان ۱۶, چهارشنبه

احمد ولی مسعود صف «معاونان» را برهم می زند

هوشمندی انتخاباتی احمد ولی مسعود



صف متقاضیان تکت انتخاباتی ریاست جمهوری برای رسیدن به «معاونیت اول، دوم و حتی سوم» درین دوره طولانی معلوم می شود. هفده سال اخیر، اکثر نخبه های سیاسی- تنظیمی را به این نتیجه رسانده است که هوای ریاست جمهوری را از سر به در کنند و بخت خود را بر سر دست یافتن مناصب معاونیت، وزارت، ولایت و سفارت بیازمایند. 

صف اول که سرنوشت شان در بهترین حالت به معاونیت گره خورده، شامل محمد کریم خلیلی، جنرال دوستم، عالم ساعی، شاکر کارگر، احمد ضیاء مسعود، محمدیونس قانونی، اسماعیل خان،‌ محمد محقق، دکترعبدالله، سرور دانش،‌ صلاح الدین ربانی، عطا محمد نور است. تنها سیاستگری که ظاهراً دست ابطال بر برگۀ معاونیت می زند؛ دم نقد احمد ولی مسعود است.
وی اعلام کرده که « ما داعیۀ کلان داریم و نمی‌خواهیم که مامور شویم»!

استدلال ولی مسعود برین پایه استوار است که «حوزه جهاد و مقاومت» باید این بار تجارب تلخ « بی برنامه گی» را کنار گذاشته و این بار «نامزد مستقل» معرفی کند. نامزد مستقل حوزه جهاد و مقاومت بدون تصویب استاد سیاف مگر ره به جایی می برد؟

ولی مسعود اگرچه زاغ سیاه یونس قانونی، فهیم، ضیاء مسعود و عبدالله را چوب کاری می کند؛ بازهم بنا به مطلاحظاتی،صریح نمی گوید که آیا نامزدی دکتر عبدالله از سوی «حوزه جهاد و مقاومت» در انتخابات ۲۰۰۹ و ۲۰۱۴ اقدامی فردی بود؟ او به اثر ایستاده گی و فشار «حوزه جهاد و مقاومت» نیم دولت وحکومت را به دست آورد.

ولی مسعود هرگاه به فهرست مطول بالا نظری بیاندازد و این واقعیت را هم تحلیل کند که داوطلبان معاونیت از خود «تابعین» و «تبع تابعین» هم دارند؛ سهل نتیجه خواهد گرفت که اگر از جرگه آن هم داوطلبان هم جان به سلامت ببرد؛ هیچ ضمانتی وجود ندارد که در باشگاه سیاست بین المللی، او را عاملی برای ایجاد « یک درد سر» شبیه سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۴ تلقی نکنند.
جرگه معاونیت خواهان خیلی قوی است. اما برای احمد ولی مسعود زمینه مساعدی فراهم شده است تا با یک شعار جدید، صف معاونیت طلبان را برهم زده و در آخر کار، خودش مقام معاونیت را از آن خود کند. 
به صحنه انداختن تیتر های داغ انتخاباتی با این شعار که «فرد دوم بودن نتیجۀ مطلوبی در پی» ندارد؛ اگر هدفش ایجاد جوش و خروش تازه برای یک کارزار نیرومند انتخاباتی باشد؛ حقا که مطلوب است. اما آقای ولی مسعود هفده سال از حاشیه، ناظر سیاست بین المللی و تعاملات داخلی بوده است و نسبت به هر کس دیگر آگاهی دارد که ظهور یک رئیس جمهور از حوزه جهاد و مقاومت که از حمایت امریکا و ناتو هم بهره ور باشد؛ یک مقدار به تأمل و مطالعه بیشتر ضرورت دارد. 
در سطح جامعه، هنوز فصل پس رفتن ها و جلو پریدن انتخاباتی در اتاق های معامله شروع نشده است؛ اما در محافل دپلوماتیک، سناریوی حکومت داری افغانستان از قبل تدوین شده است و فقط در وسط ماجرا یا هفته های آخر بند و بست های  انتخاباتی بین جامعه بین المللی و قدرت های منطقه ای نهایی خواهد شد.