-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ آبان ۱۵, سه‌شنبه

ضربان قلب دارد؛ روح جعلی را از جایی قرض گرفته

جنگ بی پایان، نیم فاجعه است. اشرف غنی ها و « رفقای شان» نیمۀ دیگر تراژدی اند.




دکترغنی واقعاً برای انجام کاری که آغاز کرده، کاندیدا شدن دو باره به ریاست جمهوری سال آینده برایش مثل شیر مادر حلال است.

بنیاد همزیستی نیمه در کشور را درهم شکسته و به کشتار مردم در ارزگان و فراه و هر جای دیگر، خمی به ابرو نمی آورد. درجن درجن جوانان قوای مسلح در پاسگاه ها و پادگان ها به طور مشکوک به محاصره تروریست ها در آورده می شوند تا آخرین گلوله شان ته کشیده؛ غذای شان تمام شود و سرانجام آرزوی شان برای رسیدن نیروهای کمکی زمینی یا هوایی بخشکد و در کمال استیصال دست تسلیم به جهاد گران ( به گفته خود این اشرف) وابسته به بیست و یک گروپ تروریستی بالا کنند.

الحق، که اشرف غنی مستوجب ابقا درین مقام است تا با طراحی ماجرا های به مراتب تراژدیک، در آفریدن وحشت اجتماعی ریکورد تاریخی قایم کند.

فرماندهان مفشن چهار ستاره و سه ستاره امریکایی و ناتو در تلویزیون ها ظاهر شوند و از مبارزه با تروریزم و آموزش و مشورت های نظامی به نیروهای افغان «تاکید!» کنند. هیچ کسی نسبت به سرنوشت سرمایه های جوان افغانستان جوابگو نیست. جوانانی که در اسارت گاه، تشنه و گرسنه، نومید و درهم ریخته، خشم شان در چشمان شان خشکیده و به سوی دژخیم طالبی خیره می مانند تا نوبت قصابی شان فرا برسد. 

از همین جاست که اشرف غنی بخشی از کار یومیه خود را که آویختن مدال به سینه فردی مشکوک ( طارق نام بهرامی) و دو همدوسیه دیگر در وزارت داخله و امنیت ملی به سر می رساند. سیستم طوری طراحی شده که هر کس کار خودش را باید انجام دهد و جوابده به کار دیگران نباشد. هیچ کسی نباید از غنی و طارق بهرامی هرگز سوال نکند که اکمال مرمی و تجهیزات برای یک پوسته نظامی دولتی چقدر دشوار بود که وی باوصف آن که خیل طیارات و تانک و نفر بر ها در تحت فرمان داردِ هنوز از انجامش عاجز ماند و لاجرم قتل و فاجعه مکرر شد؟!

و بدین سانست که غنی باید رئیس جمهور مادام العمر باشد؛ او توانست به معنای واقعی کلمه کارد به استخوان مردم فرو برد؛ علی رغم هزینه مالی به ظاهر پنج میلیارد دالر سالانه به قوای مسلح افغانستان از سوی امریکا، جبهات جنگ، روی پیروزی و نجات نبینند تا در گزارش سیگار طبق آمار و ارقام تذکر داده شود که طالبان در حال پیشرفت اند! طالبانی که پنج میلیارد دالر سر شان خرج نمی شود. مگر چنان قدرتی قهار اند که نیمی از قلمرو افغانستان را به تصرف خود درمی آورند. 
ازین قرار، غیر از اشرف غنی، چه کسی شایسته ریاست جمهوری در آینده است؟
غیر از او، چه کسی غیر از وی مستحق بالذات برای استمرار ریاست جمهوری است. مردی که قادر است آن جنرال «پادشاه ساز» را در قوطی کند؛ سرور دانش نامی را از هر گونه جوهر و واقع بینی خالی کرده و کلوپ تفریحی به نام «کاخ سپیدار» را صلاحیت هر کاری بدهد؛ جز حکومت داری و جرأت پرسان و عمل؛ و به سعادت اعضای کلوپ، اشرف غنی وار پوزخندی بزند که زهرش رگ و ریشه تاریخ بوالعجبی های این خطه را مالامال کند. با این حال از یاد نبرید که نسبت به هر رئیس جمهور دیگر، تاریخ افغانستان را با دقت خوانده و ارزیابی کرده است.
دکترغنی، شایسته ریاست جمهوری مادام العمر است.