-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ آذر ۲۲, پنجشنبه

افغانیزه کردن مقابله امریکا با مسکو و تهران

احیای اتحاد رهبران مجاهدین، سوقیات جدید سیاسی و راهبردی واشنگتن و کابل در تشدید یک جنگ ادامه دار است که اسم مستعارش پروسه صلح است.



دکترغنی چرا همه رهبران مخالف و  موافق را تحت نام اعضای بورد عالی مشورتی برای صلح، مثل دانه های تسبیح در یک نخ کشید؟ 

مگر او نگفته بود که رهبران سیاسی چه کاره اند و حتی به استناد موهوم احکام قانون، جویده جویده افاده داده بود که سرپیچی این احزاب و رهبران شان با سیاست های تکتازانۀ دولت، شرایطی را پدید آورد که رئیس جمهور بتواند احزاب را منحل کند؟

اکنون همه رهبران به مناسبت صلحی که اصلاً هنوز وجود ندارد، مثل بریگارد های سر به کف به دور دولت بسیج شده اند. 

شماری از ناظران بدین باور اند که این صف بندی دراماتیک به خاطر آن است که دکترغنی خود به خود به  رهبر جنبش مصالحه تغییر موقعیت داده و در فرجام، نه به حیث قهرمان مصالحه ( که هرگز اتفاق نخواهد افتاد) بلکه جایگاه ریاست جمهوری آینده را دو باره به نام خود سجل کند. 

دستۀ دیگر فکر می کنند که امریکا سرگرم معامله یک طرفه روی سرنوشت نظام سیاسی افغانستان با پاکستان و طالبان است و حاکمیت ملی افغانستان را پامال کرده است. پس، برای رهبران چریکی و سیاسی مجاهدین لازم است اختلافات میان گروهی، قومی و سیاسی را یک سو نهند تا بر ضد این چالش عظیم تاریخی مقابله مشترک سازمان داده شود.

اما به نظر می رسد اصل ماجرا این نیست. تحول کاملاً جدید، ازین جا نشأت گرفته است که دیگر بین امریکا، روسیه، ایران و پاکستان همانند هفته های قبل از سقوط طالبان همسویی و پالیسی نسبتاً تفاهم آمیز ( براساس فارمول این از تو، آن از من) وجود ندارد و کار آرام آرام به سوی یک تصادم خاموش پیش می رود.

 چیدمان سی و یک رهبر و شخصیت سیاسی در کابل به محور دولتی که تا دیروز از فرط خود کامه گی دیوانه شده و رهبران را در هیچ موردی سیال نمی گرفت؛ زمانی روی دست گرفته شد که چند دور مذاکرات زلمی خلیلزاد با رهبران پاکستان و مسکو نتایج نا امید کننده داشت و حتی گروه طالبان با استفاده از فضای حساس کنونی، اتاق مذاکره سیاسی مستقیم با امریکا را ترک کرده اند و خرقۀ پوسیده و زمان زدۀ شعار( اول خروج کامل امریکا و ناتو از افغانستان) را به تن کرده است.
بنا برین، امریکا و کابل راهی ندارند جز این که به آرایش دو بارۀ سیاسی و ( درصورت لزوم، نظامی) احزاب و گروه های مجاهدین ضد طالب و ضد شوروی اقدام کنند. چنان که اکنون چنین برنامه ای روی دست گرفته شده است. ناظران وقایع حالا می توانند شعار ها و تهدید های مناسبتی و سنجه شدۀ استاد عبدرب رسول سیاف را به خاطر بیاورند که در طی سال جاری دست کم دو باره به قدرت های خارجی ( دشمنان) هشدار جنگ و جهاد داد.
بورد عالی مشورتی صلح، بسیج سیاسی و جنگی علیه مسکو و تهران است.