-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ آذر ۲۵, یکشنبه

صلح افغانستان در دست عمران خان و خلیلزاد خان نیست

هیچ کسی نباید درین باره گرفتار توهم تکراری شود.



وزير خارجه پاكستان در نشست سه جانبه ميان افغانستان، چين و پاكستان در كابل گفت كه اگر افغانستان خواهان صلح است، نباید بر پاکستان انتقاد کند. قریشی از نرمش امریکا برعلیه جنایات چهل ساله در افغانستان غره شده و خیال می کند داستان افغانستان و پاکستان با استقرار هسته طالبان آی اس آی برای همیشه به نفع پاکستان خاتمه می یابد.

ذوق زده گی عمران خان و قریشی از بهر این است که همه چیز در دست امریکا است و حالا راحت می شود در تعیین سرنوشت برای افغانستان با دست باز عمل کرد.

 اشتباه عمران- قریشی همان اشتباه کهنه ای است که در چندین دور تلاش های پاکستان در میدان جنگ افغانستان فسخ شده است. امریکا نمایندۀ افغانستان نیست و نمی تواند باشد و تا کنون سه رئیس جمهور آن کشور جرأت نکرده است چنین ادعایی را مطرح کند.

امریکا روی منافع خود با طالب تحت رهبری آی آی اس در زدوبند است. از سال 1994 تا سال 2002، این امریکا نبود که برای حفظ بقای افغانستان، علیه پاکستان ، با طالبان و القاعده جنگیده باشد.

آسان پنداری بحث صلح یک سویه با پاکستان وطالبان از سوی خلیلزاد، جبهه تازه و به مراتب خشن تری را علیه حضور نظامیان امریکا در افغانستان به وجود می آورد. نیروهای بین الاقوامی تحت رهبری فرمانده کاریزماتیک- شادروان احمد شاه مسعود- طلسم شکست ناپذیری طالبان والقاعده را درهم شکسته اند.

ما از وقایع تاریخی زیاد فاصله نگرفته ایم. بود و نبود یک گروه کوچک دیسانتی در حلقه غنی هیچ غلطی را تمی تواند مرتکب شود. تمام نیروهای جهادی و غیرجهادی هم اکنون برضد هسته رهبری شورای کویته تحت رهبری پاکستان صف بسته اند. هیچ نیرویی قادر نیست علی رغم پلان گذاری امریکا، پاکستان و عربستان، پای شورای کویته را به ارگ کابل باز کند. غنی به عنوان بخشی از کمپاین انتخاباتی شورای ۳۱ نفره بورد مشورتی شورای صلح را اعلام کرد. اما مانند اواخر دهه هشتاد، امریکا به نماینده گی از مردم افغانستان طبق میل خود درتلاش حفظ پایگاه های نظامی و خروج از افغانستان است.
داستان مذاکرات ژنیو در زمان دکترنجیب الله به شکل دیگری روایت می شود.

هیچ نیرویی در افغانستان چانس پر کردن خلاء پس از خروج امریکا را ندارد. امریکا خلاء شوروی را پر کرد، اکنون با یک ویتنام دوم سرو کار دارد. می ماند پاکستان؛ سرنوشت تیره برای پاکستان فقط از همین دهلیز تاریخی افغانستان رقم می خورد. این دهلیز چند مسیره، درحال تبدیل به کریدور های اقتصادی است. تسجیل مالکیت راهبردی منابع آب افغانستان برای هند به عنوان قدرت عظیم ( وبرای بسیاری ها ناشناخته) افغانستان را برای ابد از سیطرۀ وابسته گی ترانزیتی به پاکستان رهانیده است.

«عجله» خلیلزاد برای ساختن یک صلح مسلح و شکننده محکوم به شکست است. دربهترین حالت، طالبانی کم ریش، خوشخوی، استایلی، تکنوکرات مشرب و با گذاره چانس ورود احتمالی به جرگه قدرت در افغانستان را دارند تا زود تر از همتایان جهادی خویش در بگیرونمان زنده گی پرتپایش در محیط کابل تراش و صیقل شوند و دروغ های امارتی شان به موزه تاریخ واریز شود.