-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ دی ۲۲, شنبه

وحید «عمر»، ایران را مخاطب گرفت؛ اما دولت کابل را نفرین کرد

سخن جواد ظریف و سیاست دکتر غنی در مورد طالبان، تفاوتی با هم ندارند؛ دو روی یک سکه اند.



وحید «عمر» سفیر افغانستان در روم، کوتاهه یی اعتراضی بر گفتار اخیر جواد ظریف وزیر خارجه ایران در بارۀ نقش و جایگاه طالبان در نظام سیاسی آینده، بنوشت. اعتراض ایشان به ملاحظۀ سلامت ملی افغانستان، ارزشمند است. وحید «عمر»، خود یکی از کادر های لایق در دم و دستگاه دولت کنونی حساب می شود و در آینده نیز عضو محفل نخبه گان سیاسی خواهد بود. اما مشارالیه با این واکنش خویش، به جای پاسخ نویسی مستدل وواقع گرایانه به دپلوماسی ایران و پالیسی مسلط در کابل، بیشترینه پالیسی جاری دولت کابل را نفرین کرده است. 

جواد ظریف با ظاهر شدن درنقش کفیل طالبان درمجامع منطقه ای، چه حرفی را بر زبان آورده که دکترغنی ووزیر خارجه امریکا نگفته اند؟

قرینه سازی بین طالبان افغان و سازمان مجاهدین خلق ایران و همچنین، نگاه دولت افغانستان نسبت به طالبان و دیدگاه حکومت ایران در بارۀ مجاهدین خلق از بسا جهات باهم جور در نمی آیند.

ایران عضو باشگاه قدرتمند منطقه ای است که طالبان را در دست خود دارند. طالبان به گزارش منابع رسمی امریکا، به شمار۶۰ هزار نفر رزمندۀ حاضر به مرگ، در دست کم ۳۲ ولایت افغانستان دارد. ما و شما وقوف داریم که شمار طالبان مغزی در دولت و شهر ها بی حساب است.

درایران، یک نفر مسلح با برچسب «شورای ملی مقاومت» حضور واقعی ندارد. دولت کابل هم به حدی نا توان و دستش خالیست که اجازه استعمال یک عضو مجاهدین خلق برعلیه ایران را هم ندارد که ایران را بترساند. در زندان های ایران، هزاران زندانی مجاهدین خلق وجود ندارد که به قیمت خون هزاران نیروی امنیتی از میادین جنگ گرفتار شده باشند. حکومت ایران، بلا استثنا، همه را اعدام می کند و با افتخار به جهان می گوید که ما زندانی سیاسی نداریم!
درافغانستان، کار سرچپه است.
زندان های افغانستان مملو از جنایتکاران طالب و داعش است که درصحنه جنگ گرفتار شده و هم اکنون بیش از ۶۰۰ آدمکش محکوم به اعدام اند و ارگ و امریکا اجازه نمی دهند که حکم اعدام بالای شان اجرا شود. در ایران آخوندی هرگز دیده نشده که صرفاً به فتوا و توهم مثلا یک قوم پرست به نام شکور دادرس، در های زندان را باز کند و هزاران تن از معاندان رژیم دو باره به سنگرهای شان برگردند.
 رهبر و رئیس جمهور ایران با مجاهدین خلق هرگز حاضر به تعامل و کنار آمدن نبوده؛ و هیچ گاه با توسل به حکومت کابل، عذر و زاری نکرده اند که دولت کابل زمینه مذاکره بین رهبران ایران و رهبران مجاهدین خلق را مساعد کند. برعکس، دراین سوی خط، با وجود آن که نیمی از حکومت رسمی، آشکارا معتقد اند که بدون مشارکت طالبان، هیچ نظام سیاسی نمی تواند شکل بگیرد و حتی سفیر افغانستان در مسکو می گوید که خودم هرچند در جبهه طالب نیستم؛ اما افکارم طالبانی است؛ ساعت به ساعت به تهران زنگ می زنند که طالبان را به مذاکره با ما قناعت بدهید! 
جواد ظریف حرفی را گفت که از پانزده سال به این سو از کرزی تا اشرف غنی، آن را در مورد طالبان گفته اند و هرگز خسته هم نشده اند. این که مرتضوی از سخنان جواد ظریف دلگیر است بدین معناست که جواد ظریف به عنوان یک خارجی، وظیفۀ مرتضوی را انجام داده است.
وحید عمر عزیز!
دولت کابل می خواهد بیشتر از آن چه جواد ظریف گفته، طالبان سهمی درقدرت داشته باشد؛ اما طالب و کشورهای منطقه اجندای دیگری دارند. دولت می خواهد فرش سرخ بر مقدم آنان بگستراند؛ اما برای اجرای نقش فراشباشی هم گزینه نشده است. پس بگذارید که روسیه، ایران و پاکستان ابتکار را در دست گیرند. مطمئن باشید؛ آن قدرت وجلالی که ستون پنجم افغانی برای طالبان فراهم می کنند، روسیه، ایران و پاکستان هرگز نخواهند کرد.