-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ بهمن ۱, دوشنبه

امرالله صالح دیگر به سرهنگ ( دکترعبدالله) نامه نمی نویسد!


زمانی امرالله صالح در برابر پیشنهاد دکترغنی برای یک جور آمد چنین گفت: 



من هیچ چوکی ای ره بدون موافقت دکتر عبدالله قبول ندارم!
تا جایی که بنده (‌مأمون) به استناد روایات دست اول مطلع هستم، دکتر عبدالله هیچ گاه، تحت هیچ شرایطی، امرالله صالح را به حیث یک چهرۀ مطرح مستعد به کلان شدن ( از نظر سیاسی) تحویل نگرفته و از حضور پر وزنۀ وی در خموشی احساس کراهت و کدورت داشته است. فهیم هم از او وهم از جنرال عتیق بریالی واهمه داشت. میراث راهبردی مسعود، به ارسطوکرات های بی آرمان رسید. درین سال ها وقتی امرالله بازهم حدیث مکرر وفاداری به دکترعبدالله را بر زبان می آورد؛ من از شکیبایی مشارالیه در تعجب می شدم.
امرالله در واکنش به جور آمد پنهانی استاد عطا با دکترغنی همان زمان اظهار داشت که برخی ها بدون مشوره، مستقیم با غنی وارد معاملۀ ناقص سیاسی شدند. ازین سبب حوزه ما دچار گسست و پراگنده گی شد. حال، خود در برابر یک آزمون قرار گرفته است.
هرگاه غنی- عبدالله کدام سناریوی مشترکی را دو به دو برای آینده تنظیم نکرده باشند، به یقین می توان گفت که دکترعبدالله ازین مسیر رو به تنزل، دوباره به گردنۀ قدرت ردۀ اول پا نخواهد گذاشت و مجمع انتخاباتی کنونی، یک خانه سیار و بی بنیاد است که روی بستر رود حوادث تازه بنا شده و آینده ندارد؛ اما طبق محاسبه خودش، هدف نهایی، قرار دادن تیم دکترغنی در یک تنگنای اجبار در روز های پایانی رقابت انتخاباتی است تا اگر بشود مجدداً «ریاست اجرائیه» را با ترکیب جدید ترش ( حضور جنبش و جناح خلیلی) در حکومت آینده بپذیرد.