-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ بهمن ۲۴, چهارشنبه

قول اردوی شاهین: روسیه و ایران تروریستان را تمویل می کنند



داعش دیگر درشمال افغانستان خطری محسوب نمی شود.

 برگردان از سامانة rushnoi. org-تاجیکستان 
 
 http:// rushnoi. org/post/580 


 
 چندی است سر و صداها در مورد حضور اعضای گروه تروریستی داعش در شمال افغانستان موضوع نگرانیها و تأکیدهای مکرّر مقامات روسیه و ایران در جلسه‌های سطح جهانی شده است. از سوی دیگر، این دو کشور داعش- را یک طرح امریکایی برای ناامن کردن آسیای مرکزی و ایران می‌حسابند و این را هم پوشیده نمی‌دارند، که با طالبان قبل از همه برای سرکوبی این گروه در افغانستان همکاری می‌کنند. 
 
 کشورهای آسیای مرکزی نیز از حضور داعش و دیگر سازمانهای تروریستی در مرزهای خود با افغانستان نگرانی هایی دارند. امّا در اصل در شمال افغانستان چه می‌گذرد؟ جواب این و چند سؤال دیگر مطرح در فضای رسانه‌ای تاجیکستان را از مصاحبة اختصاصی« روشنایی» با محمّد حنیف رضایی، سخنگوی نیروهای مخصوص قول اردوی 209-ا“شاهین”، مسئول عملیاتهای جنگی وزارت دفاع افغانستان در 9 ولایت شمال آن کشور در پیدا نمایید. 
 
 اکثر جنگ آوران داعش را اعضای حرکت اسلامی ازبیکستان تشکیل می‌دهد 
 
 روشنایی: پیدایش داعش در شمال افغانستان، مرزهای جنوبی اتّحاد دولتهای مشترک‌المنافع، قبل از همه با این خبر گره خورده بود، که این لشکر را یک شهروند ازبکستان به لقب«معاویه»رهبری می‌کرد و او را پسران طاهر یولداش و جمعة نمنگانی، سابق رهبران حرکت اسلامی ازبکستان، که به داعش پیوسته‌اند، همراهی می‌کنند. این قصّه از چه قرار است؟ 
 
 حنیف رضایی: بلی، این اطّلاع را ما داشتیم، که دو-سه سال پیش پسران طاهر یولداش، بخصوص پسر بزرگش-عزیز یولداش و پسر جمعه نمنگانی - عمر به ولسوالی صیاد سرپل و برخی ولسوالی های ولایت جوزجان آمده بودند و با داعش بیعت کرده‌اند. این یک بحث جدّی و گستردة منابع استخباراتی ما بود، تا زمانی که آخرین لانه و جبهه داعش درولسوالی های قوش تیپه، درزاب جوزجان از هم پاشید و در عموم گلیم این گروه از این ولایت و هم ولایت سرپول برچیده شد. پس از این حرف و حدیث «معاویه»  پسران طاهر یولداش و جمعة نمنگانی ختم شد. این که اینها حالا کجایند و به چه فعّالیّت هایی مشغولند، برای ما معلوم نیست، امّا تعقیب آنها از سوی استخبارات ما ادامه‌ دارد. 
 
 روشنایی: زمانی که داعش در سوریه شکست خورد، این خبرها پخش شدند، که جنگجویانش، بخصوص از کشورهای آسیای مرکزی، به افغانستان آمده‌اند و حتّی در میان آنها انگلیس و آلمانی و عرب ها و دیگر اتباع خارجی نیز هستند، که آنان داخلی و منطقه را تمرین می‌کنند. آیا این اطّلاعات تا کجا صحت دارند؟ 
 
 حنیف رضایی: متأسفانه، در حال حاضر حدود 20 گروه تروریستی با حکومت افغانستان و ائتلاف بین‌المللی عملاً در حال جنگند. اینها داعش ها، طالبان، حرکت اسلامی ازبکستان، “جماعت انصار‌الله”و دیگران هستند. به استثنای طالبان، اکثر جنگجویان داعش را اعضای حرکت اسلامی ازبیکستان تشکیل می‌دهند و در صف آنها تندروان قزاق و چیچین و تاجیک و قرغیز و غیره نیز حضور یافته‌اند. من این را تأیید می‌کنم. در بارة حضور مربّیان انگلیس و آلمانی اتّیلای دقیق ندارم، امّا در ولایت هلمند قطعات خاص کامّندوی ما یکی از فرماندهان مطرح طالبان را بازداشت کردند، که تابعیت آلمان را داشت. اگر به این واقعه استناد کنیم، حضور آنها در شمال نیز استثنا نیست. 
 
 روشنایی: نیروهای خاص 209-ا“شاهین”در 9 ولایت شمال - بدخشان، تخار، کُندوز، بغلان، بلخ، سمنگان، سرپول، جوزجان و فاریاب، که همگی با کشورهای آسیای مرکزی هم‌مرزند، مسئولیت جنگ با مخالفین مسلّح دولت و گوروههای تروریستی را بر دوش دارد. در کدامی از این ولایتها تندروان آسیای مرکزی بیشتر لانه کرده‌اند؟ 
 
 حنیف رضایی: اکثریّت آنها، که اتباع ازبکستان، تاجیکستان، قزاقستان و قرغیزستان هستند، در ولایت بدخشان تمرکز یافته‌اند. در ولایتهای سرپول و جزجان هم خارجیها حضور دارند، امّا بیشترینشان پاکستانییند. استخبارات ما از جنگیان خارجی، بخصوص افراطیان آسیای مرکزی، در قندز و تخار نیز بارها گزارش داده است، امّا بیشترین شان در بدخشانند. 
 
 روشنایی: چرا بدخشان؟ 
 
 حنیف رضایی: بدخشان از لحاظ جغرافی کوهستانی، صعب العبور است، ستر و اخفای بهتر دارد. ما به تروریستان خارجی بیشتر از هوا ضربه می‌زنیم. هر گاه که اطّلاع یافتیم، به آنها حمله می‌آریم. از این خاطر، آنها می‌کوشند در جایهای امن کوهستانی پناه برند، تا از حمَلات ما خود را حفظ کنند. 
 
 روشنایی: بگیریم، ولایتهای کُندوز و تخار را، که آن قدر کوهستانی نیستند. چه به شما خلل می‌رساند، که به آنها حمله آورید؟ که به آنها پناهگاه می‌دهد؟ 
 
 حنیف رضایی: متأسفانه، بستر افراطیت در افغانستان خیلی مساعد است و یک بخشی از مردم با دلایل گرایشات افراطی از آنها پشتیبانی می‌کند و پناهگاه می‌دهد. خارجیها فعالیّتهای مستقیم ندارند، بلکه در صف طالبان منافع سیاسی خود را پیش می‌برند. طالبان هم می‌کوشند آنها را فاش نکنند، تا حسّاسیّتهای مردم به خارجیان را بیدار و آنها را به خود دلسرد نسازند. طالبان با جبر و ظلم و ایجاد وحشت مردم را تحت تأثیر قرار داده، در خانه‌ها و مکانهای عمومی آنها، از جمله مساجد و مکاتب پناه می‌برند. آنها از مردم ملکی به عنوان“سپر زنده”و خانه های شان را همچون سنگر استفاده می‌برند. این وضع راه‌اندازی عملیاتهای ما را مشکل می‌کند. یعنی یک سو جبر طالبان و یک بخش دیگر برمی‌گردد به همان گرایشات افراطی یا طالبانة قشری از مردم. طالبان در میان مردم افغانستان محبوبیت ندارند، تنها یک قشر کوچک افراطی از آنها حمایت می‌کند. طوری می‌گویند، “بیشه بی شغال نیست ”. 
 
 گروه هایی که در بدخشان در قالب داعش یا طالبان یاد می‌شوند، مافیاهای معدن هستند 
 
 روشنایی: چند روز پیشتر یک زن به رسانه‌ها می‌گفت، چار سال پیش وقتی ولوسوالی وردوج بدخشان سقوط کرد، آنها مجبور به فرار شدند و حالا در خانه‌هایشان ازبکها و قزاقها زندگی می‌کنند. شما در این مورد چه اطّلاع دارید؟ 
 
 حنیف رضایی: متأسفانه، این گزارشها درستند. یک تعداد خارجیها به این ولوسوالی با خانواده‌هایشان آمده‌اند. 
 
 روشنایی: آنها از کجا آذوقه‌ می‌گیرند و از سوی که با سلاح تجهیز می‌شوند؟ 
 
 حنیف رضایی: آذوقه‌ و در عموم شرایط زندگی را برای آنها طالبان فراهم می‌کنند. افراد خارجی با طالبان همسو هستند. اخیری ها با خارجیان جبهة جنگی خود را تقویت می‌دهند. کار هم به جایی رسیده، که مردم بومی را مجبور به کوچ می‌کنند و خانه های شان را به خارجیها می‌دهند. 
 
 این که از سوی که با سلاح تجهیز می‌شوند، برای ما و مردم آسیای مرکزی پوشیده نیست. قسمت عمدة کمکهای نظامی نه فقط برای طالبان، بلکه برای تروریستان خارجی را پاکستان تهیه می‌کند. واضح می‌گویم، که یک بخششان از سوی روسیه و یک بخش عمده در غرب افغانستان از سوی ایران تمویل و تجهیز می‌شود. کمکهای پولی برمی‌گردد به کشورهای خلیج. پول را آن کشورها می‌دهند و اینها به این پولها احتیاجات خود، از جمله سلاح را برآورده می‌کنند. 
 
 روشنایی: در این مورد اسناد موثّق دارید؟ 
 
 حنیف رضایی: بلی، داریم که واضح و مطمئن صحبت می‌کنیم، امّا رسانه‌ای کردن آنها را ضرور نمی‌شماریم. 
 
 روشنایی: جناب رضایی، ما هم در این بر  آمو، بخصوص از مقامات و رسانه‌های روسیه و ایران زیاد می‌شونویم، که دایش پروژة امریکاست و این اعتراف را هم می‌کنند، که تماسشان با طالبان به خاطر سرکوب دشمن مشترک -دایش است. شما چه نظر دارید؟ 
 
 حنیف رضایی: من هم بر این باورم، که روسیه و ایران طالبان را به خاطر سرکوب داعش تجهیز می‌کنند. طرف دیگر قضیه این است، که از راه تجهیز طالبان آنها می‌خواهند به منافع امریکا - رقیب جهانی خود در منطقه نیز ضربه زنند. داعش تنها در ولایتهای سرپول و جزجان جبهه و عملیاتهای علنی داشت. یک بخش این جبهات از سوی طالبان و بخش دیگر از سوی نیروهای امنیتی ما موتلاشی شدند. حالا دایش در شمال افغانستان حضور جدّی ندارد و کشورهای شمال، بخصوص روسیه می‌توانند نگران نباشند. گزارشهای حضور دایش در بدخشان مستند نیستند. اگر می‌بود، ما حتماً که اطّلاع می‌داشتیم. گوروههایی که در بدخشان در قالب دایش یا طالبان یاد می‌شوند، مافیاهای معدن هستند. این گوروهها مسلّحند، سر مردم ظلم می‌کنند و دعواهای اسلامیشان به خاطر پوشش سیاسی همان اعمال غیرقانیشان است. دایش دیگر جبهة منظّم در شمال افغانستان ندارد. 
 
 روشنایی: یعنی گلیم داعش در شمال برچیده شده است؟ 
 
 حنیف رضایی: بلی، به طور منظّم دیگر وجود ندارد، اگر هست، علنی نیست. 
 
 روشنایی: می‌شود گفت، که در شمال افغانستان طالبان بر داعش پیروز‌ آمده‌اند؟ 
 
 حنیف رضایی: یک نکته را صادقانه باید بگویم، که اگر داعش پروژه امریکا هم باشد، این کشور آن را علنی تمویل و تجهیز نمی‌کند. امّا تجهیز طالبان از سوی روسیه و ایران علنی صورت می‌گیرد. از این خاطر، از لحاظ نیروی بشری و سلاح و مهمات طالبان خیلی قدرتمند هستند. دیگر این که دایشیها در میان مردم افغانستان جایگاه ندارند. مخالفان و موافقان دولت داعش- را یک“غدّة سرطانی”می‌بینند. اگر زور مردم رسد، خودشان کار داعش- را خلاص می‌کنند. 
 
 روشنایی: اگر حضور داعش در شمال افغانستان به صفر برابر شده باشد، دیگر دلیلی هم برای همکاری روسیه و ایران با طالبان نمی‌ماند؟ 
 
 حنیف رضایی: دقیقاً. من به صراحت می‌گویم، که داعش در شمال افغانستان دیگر خطر نیست. این که استخبارات قدرت های منطقه‌ای آن را بزرگ نشان می‌دهند، شاید به خاطر منفعت ها و ضرورت های دیگر سیاسی باشد. شاید برای تبلیغات علیه امریکاست. دقیق چیزی گفته نمی‌توانم. به حضور داعش منکر نیستم، آن هم در جزجان و سرپول، امّا فعالیّت هایش علنی و خودش هم دیگر خطر نیست. 
 
 روشنایی: یک نکته جالب است، که نا امنی ها در شمال افغانستان اساساً در مسیر پروژه‌های منطقی، نظیر خطّ برق“سasa-1000”، لولة گاز“تپ”، “راه لاجورد ”...اتّفاق می‌افتند. این عمدی است یا تصادف؟ 
 
 حنیف رضایی: این پروژه‌ها یک نظام تجارتی را میان آسیای مرکزی و آسیای جنوبی به وجود می‌آرند، عجب نیست که روسیه و ایران خود را در این پروژة بزرگ در حاشیه‌ بینند و از همه مهم، رقیب خود امریکا را سر کار. این دلیل تجهیز طالبان از سوی روسیه و ایران را برجسته‌ تر می‌کند. یک دلیل وارد میدان ساختن سازمانهای تروریستی نیز در جهان همین ضربه زدن به منافع اقتصادی رقیب است، که متأسفانه، در منطقة ما رنج و فاجعه این ضربه را ما - مردم افغانستان بیشتر می‌بینیم. 
 
 در بارةه حضور گلمراد حلیماو در افغانستان 
 
 روشنایی: خبرها و آوازهایی در شبکه‌های اجتماعی پخش می‌شوند. یکی این که نیروهای حکومت افغانستان، دقیقاً، نیروهای قول اردوی 209-ا“شاهین”، داعشی های تسلیم شده در جوزجان را از طالبان نجات داده‌اند، آنها را (عفو) کرده‌اند یا از طریق چرخبال های نامعلوم به کدام منطقة دیگر انتقال داده‌اند. آیا این همه حقیقت دارد؟ 
 
 حنیف رضایی: از این موضوع کاملاً آگاهم. وقتی داعش درجوزجان متلاش شد، حدود 265 نفر با فرماندهی قاری رحمت‌الله‌ه، رهبر این گروه در شمال، به نیروهای دولتی تسلیم شدند. در جوزجان جنگجویان را به نهادهای عدلی و قضایی و زنان و کودکان آنها را به امنیت ملّی تسلیم نمودیم. حتّی به مردم اعلام کردیم، که هر کسی یگان دعوا یا شکایت از جنایات آنها دارد، بگذار پیش آرد، تا پرونده‌اشان تکمیل شود. امّا کشورهای منطقه و هم مخالفین دولت اعلام داشتند، که گوئیا نیروهای ما داعشی ها را نجات داده باشند. حرف نجات نبود، بلکه روند تکمیل پرونده و تسلیم آنها به نهادهای زیدخل بود. ما این کار را کردیم. وقتی در جزجان پرونده‌اشان تکمیل، جرایمشان مستند شد، سپس، طریق طیّاره‌های نیروهای خود ما، نه نامعلوم، به کابل برای انجام مراحل نهایی انتقال یافتند. 
 
 روشنایی: میان همان 265 نفری، که تسلیم شدند، شهروندان آسیای مرکزی بودند؟ 
 
 حنیف رضایی: بلی، تقریباً 30 خارجی میان آنها بود. چیچینی ها و قزاق و ازبیکها بیشتر و تاجیکها کمتر. امّا قسمت عمده‌اشان را خود اتباع افغانستان تشکیل می‌دادند و اکثریّت آنها هم افراد زیر سن 18. 
 
 
 روشنایی: قبلاً رسانه‌های روسی خبر دادند، که گلمراد حلیماو، “وزیر جنگ” داعش در ولسوالی و منجان بدخشان افغانستان حضور دارد. آیا شما در این باره خبر دارید؟ 
 
 حنیف رضایی: چنین اطلاعی ما قطعاً نداریم. شخصاً در بحثهای استخباراتی ما در این باره نشنیده‌ام. اگر این نفر آن قدر یک شخص شاخص است، حتماً که ما خبر می‌داشتیم. استخبارات ما اتّیلای خیلی دقیق دارد. 
 
 روشنایی: استخبارات شما در بارة بدخشان چه اطّلاع دارد؟ 
 
 حنیف رضایی: ما دقیقاً می‌دانیم، که در بدخشان افراد خارجی در دو ولسوالی - وردوج و یومگان تمرکز یافته‌اند. این ولسوالی ها تحت نظارت طالبانند. اگر داعشی هم باشند، این را آشکار نکرده، در قالب طالب فعالیت می‌کنند. 
 
 روشنایی: آیا آمار دقیق در بارة حضور خارجیها را در شمال دارید؟ 
 
 حنیف رضایی: دقیقاً گفته نمی‌توانم، امّا می‌توانم بگویم، که در وردوج و یومگان آنها ثابت، یعنی با خانواده‌های خود هستند. در کُندوز و تخار چنین نیست. آنها خانواده ندارند، تنهایند. در وردوج و یومگان 45 خانوادة خارجی زندگی می‌کند. 
 
 روشنایی: شما گفتید، در افغانستان 20 گروه سازمان تروریستی فعالیت می‌کنند. می‌توانید آنها را نام به نام بگویید؟ 
 
 حنیف رضایی: چندی را که در ذهنم می‌آید، نامبر می‌کنم: “حرکت اسلامی ازبیکستان”، “جماعت انصار‌الله”، “جند‌الله”، “اتّحاد جهاد اسلامی”، “ال-قاعده”، “لشکر جنگوی”، طالبان، دایش، “تحریک طالبان پاکستان”، “سپاه صحابه”، حرکت اسلامی ترکستان شرقی چین، “سربازان خلافت” قزاقستان و غیره. 
 
 روشنایی: “جماعت انصار‌الله”در کدام قسمت افغانستان فعالیت می‌کند؟ 
 
 حنیف رضایی: عمدتاً در بدخشان.