-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ تیر ۱, شنبه

دروغ فوری! تئوری «عمق استراتیژیک» دیگر روی میز ما نیست

 ظاهراً پاکستان از همین حالا، علیه حکومت عمدتاً طالبانی آینده، آراستن نسل جدیدی از «تنظیم های هفت گانه» را روی دست دارد. 




شاه محمود قریشی، وزیر امور خارجه پاکستان در نشست موسوم به  «روند لاهور» گفت:"هیچ کسی در پاکستان به دنبال تئوری عمق استراتژیک در افغانستان نیست".

چرا این سخن تازه وزیرخارجه، هم جنبۀ قطعی و حکمی می تواند داشته باشد و هم مشروطِ مقرون به ظن و انصراف است؟

این تاکتیک، بازهم روی عقربۀ زمان عیار شده است. وقتی آن ها مأموریت استراتیژیک ( رساندن طالبان به ارگ) را ظفرمندانه به انجام برسانند؛ فضای تنفس برای سیاست «عمق استراتیژیک» باز می شود. تا زمانی که این کامیابی کبیر دو باره درخطر قرار نگیرد و به مرور، به قوام و پخته گی برسد، پاکستان به هدف تضمین تئوری افغانستان به عنوان «عمق استراتیژیک» به هزینۀ گزافی نیاز نخواهد داشت؛ ضمن آن که مزاحمت صرفاً تبلیغاتی حکومت های کابل در باره « خط فرضی دیورند» که هماره چیزی فراتر از سیاست بازی با کاربرد داخلی، نبوده و نخواهد بود؛ در موجودیت طالبان در رأس خیمه قدرت در کابل، رنگ می بازد.

اما پوتنسیال بی اعتمادی ارکان قدرت درپاکستان نسبت به گروه طالبان نیز آغشته به بی اعتمادی بسیار شدید است. طالبان درتمرد و گردنکشی نام آور اند. آن ها شاهد بودند که به خاطر ندادن بن لادن، حاکمیت و هستی سیاسی خود را به فنا دادند. بنا برین، دراصل قضیه، پاکستان به حکومت طالبان به همان نگاهی می بیند که به حکومت دکترنجیب الله، استاد ربانی و کرزی می نگریست. طالبان فعلن درجالِ پاکستان شناورند؛ اما چه تضمینی وجود دارد بعد از گرفتن بخش اعظم قدرت، دُهل خود را سرچپه نکوبند و دراتحاد با «ضدِخود» تیغ کین و سرپیچی علیه پاکستان از نیام بر نه کشد؟

ازین قرار، گفتار محمود قریشی چیزی جز یک قرص مسکنِ سیاسی کوتاه مدت نیست. و تا زمانی هم که دولت های کابل، حتی درلفظ هم به موج سواری های سیاسی خود تحت نام «خط فرضی دیورند» قطعی خاتمه ندهند؛ سیاست عمق استراتیژیک درتمام ابعاد در میدان افغانستان پیگیری خواهد شد؛ یعنی جنگ درافغانستان تا آخر زمان ادامه خواهد داشت.
 این گفتار وزیرخارجه پاکستان، مشروط است؛ نه معتبر. پاکستان از همین حالا، علیه حکومت عمدتاً طالبانی آینده، آراستن نسل جدیدی از «تنظیم های هفت گانه» را روی دست دارد.