-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ تیر ۶, پنجشنبه

چرا احمدولی مسعود درلاهورنادیده گرفته شد؟


احمد شاه مسعود، نه قابل تکرار است؛ نه قابل بهره برداری. او مسافر حجمی است در خط زمان است.



احمدولی مسعود در نمایش های مناسبتی فرهنگی- سیاسی با استناد به پاره گفتار و نوشتار شادروان احمد شاه مسعود، سیاسیون خودی و غیر خودی و همچنان سیاست حکومت را توزین می کند. بی پرده پیام دهد که جایگاه وی به مثابۀ میراث دار صدیق احمد شاه مسعود، ویژه وغیرقابل انحراف است. 
اما مشارالیه به ناگه، کاری کرد که حتی « سوداگران آرمان های مسعود» هم مرتکب نشده بودند. وی درنوبت های قبلی از حضور در نشست های مسکو و دیدار ها با دکترغنی شانه خالی کرده و از بابت حمایت از دکترعبدالله به پشیمانی افتاده بود؛ اما یک دم در جرگۀ شماری از سیاسیون مدعی تعامل جدید با پاکستان، سر از لاهور در آورد!

حساب و کتاب حنیف اتمر، حکمتیار و دیگران از پاکستان کم و بیش قابل فهم است؛ مگر سود و خسران رهسپاری احمد ولی بر درگاه پاکستان درهالۀ ابهام شناور است. احتمالاً محاسبۀ ایشان این بود که مقامات پاکستان از نام مسعود افسانه ای، برادرش را برصدر مجلس خواهد نشانید و مجلس سیاسی را بر محور وی خواهند چرخانید تا اتمر و عطا و گلبدین را حسرت زده سازند وقس علیهذا... اما آن اندازه که توقع داشت؛ تحویل گرفته نشد. چ
گزارشنامه افغانستان به اطلاعی دسترسی یافته است که سردسته های آی اس آی ووزارت خارجه، ماهرانه و حسابگرانه، حضور وی را نه برتر از مهمانان «اصلی» که فروتر از مهمانان خواص تلقی کردند یا دربدبینانه ترین تعبیر، او را فردی در جمع سیاهی لشکر به شمار آورده بودند.

احمد ولی هم از روی اوقات تلخی، از دادن خطابه برای حضار انصراف داده بود.
تعبیر نوشته ناشدۀ اشتراک بی حاصل احمدولی در جلسه لاهور چیزی نیست جز ارسال این پیام به میزبان که شرایط عوض شده و یخ های تاریخ سیاسی و نظامی اردوگاه «مقاومت» دیگر آب شده اند. کارآگاهان دراک امنیتی پاکستان لابد می دانند که لبیک گویی احمدولی به نخستین دعوت تقریباً غیر رسمی، پیامش این است که دیدگاه و ایستاده گی تاریخی مسعود درسالیان فاجعه بار جنگ و محاصره علیه اردو های نیابتی پاکستان و عربستان مربوط به عصری بود که مدت ها پیش تحویل موزه تاریخ شده و چون اوضاع عالم دگرگون گشته، نگاه وی نسبت به نگاه سیاسی و راهبردی توانمند مسعود بزرگ، متفاوت است.

مقامات هوشمند پنجاب فوری پیام را گرفتند که حضورخوش به رضای احمدولی درآن مجمع مصداقی برتفاوت وی با احمد شاه مسعود است. اما او را آگاهانه از نظر انداختند که معنی این بود که حجم مسعود درمحاسبات آن ها فراگیر بود وهست؛ اما احمدولی برای خودش کسی است و نباید به او موقع داد که حتی در حد تبلیغات از کاریزمای مسعود بهره مند شود و توقعاتش بالا برود.
درهرحال، انگیزۀ مفید سفربری احمدولی در کاروان سیاسیون «باران دیده» به درستی قابل توضیح نیست. اما این نکته مشخص و قابل توضیح است که احمد شاه مسعود هیچ گاه درمجامع سیاسی داخل یا خارج نمایان نمی گشت، مگراین که پای نمایش همزمان اقتدار لازوال و دپلوماسی درمیان می بود. بهترین مثال، سفرایشان به فرانسه بود. او هیچ گاه به دعوت یک «موسسه» به اسلام آباد نمی شتافت؛ حتی هرگاه هیات اسلام آباد به درگاه او رفت و آمد می کرد، از فراز کوه استغنا و قدرت ملی به آن ها نگاه می کرد.