-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ تیر ۱۲, چهارشنبه

شمالی، از زیر آوار انحطاط هنوز سر بلند نکرده است

من درجمع مردم «شمالی» حتی آدم های انگشت شماری را هم سراغ ندارم که به قول، قرار، مروت لفظی و عزت تاریخی خویش حساس و جوابده باشد. تردیدی نتوان داشت که در میان مردم عادی افراد رادمرد و دارای خون تلخ و مناعت کم نیست؛ اما در بین سیاسیون، ثروت مندان و تفنگ دارانش آدم حسابی یافت نمی شود.

 بهترین مثالش این است که شماری از جوانان بیدار، پیکره های مردان کوهدامن- بانیان سربه کف اولین حکومت غیرمیراثی-  را که 90 سال پیش به حکومت رسیده و تا پای جان رزمیدند و به زور یا به رضا، به قطب سیاسی میراث دار و یک طرفه خواهان یک ذهنیت تازه دادند؛ به تپه شهرآراء منتقل کردند اما از همان زمان تا کنون هیچ سیاسی و ثروت دار شمالی غیرت نکرده است که بر سر آنان گنبدی بسازد. هیچ کسی از آنان چنین توقعی ندارد. آن ها در برابر پول، با شدتی غیر قابل باور آسیب پذیر اند؛ اما آن ها می توانستند دست کم کمپاین اعانه گزاری را در میان خلق راه بیاندازند. هیچ کدام ازین کار را نکردند. پس عزت و شآن چه معنی دارد؟
پنجشیری و شمالی در سی سال اخیر طوری با ارزش ها و واقعیات برخورد کردند که گویی نه تاریخ دارند، نه جغرافیه. فقط از بیخ بته اند و آدم های بی ریشه در بهترین حالت چپق باز ماهر بار می آیند و به قول خود شان «وندباز». پس، جماعت وندباز، باید در خدمت ارباب کار کند و هماره منتظر فرمان باشد. مثل رعایا که درصورت کجروی شلاق بخورد و برای آرامش دل خود پنهان به درگاه آسمان دعا کند.