-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ مرداد ۲۲, سه‌شنبه

امریکا توان تطبیق «عمق استراتیژیک» پاکستان را ندارد

احتمال انتقال حکومت به مرکزیت پنجشیر دور از تصور نیست. شاید برای بسیاری ها گزافه جلوه کند.

محمد محقق اولین کسی است که پیش از  توافق احتمالی یک جانبه بین طالب و امریکا آشکارا مخالفت نشان داده است. اما دیگر رهبران سیاسی چرا خاموش اند؟ دلیلش این است که از هیچ چیزی خبر ندارند و نمی دانند واکنش نیروهای عمده نسبت به نتایج پیمان نامه چه گونه خواهد بود.
در آستانه اعلام توافق رسمی، کش وفش انتخاباتی دکترغنی و رفقایش کم شده و دکتر عبدالله چشم به قاش پیشانی مقامات امریکایی دارد. غنی از دو سو زیر ضربه است. یکی مخالفان فزاینده و دیگر، قدرت های غربی که روی وی چلیپا کشیده اند. اما غنی به  زودی به دامن همان کسانی می افتد که تا کنون با انواع شلیته گری قوای کوماندو پی پی اس را به سرکوب شان قومانده می داد.
غنی برای ریاست جمهوری دور دوم تپ و تلاش دارد، اما کشورهای منطقه که ضد کمپاین یک جانبه طالب- امریکا هستند روی آینده سمبولیک وی سرمایه گزاری کرده روان هستند.صدای اصلی مخالفت احتمالاً از پنجشیر شنیده خواهد شد؛ آنگاه امکان دارد پنجشیر به پشتوانه نظامی دکترغنی و اردوی ملی تبدیل شود. غنی اگر تسلیم شود قدرت را بی مقاومت تسلیم حکومت موقت خواهد کرد؛ اما هرگاه کله شخی نشان دهد، برمزار احمد شاه مسعود رفته و برای نجات مدنیت سوگند تازه خواهد کرد. شخصاً چانس پیروزی پاکستان و امریکا را درین شخصی بازی برسر سرنوشت سیاسی و تاریخی افغانستان پنج درصد ارزیابی می کنم؛ 95 درصد محکوم به شکست و فروپاشی است.