-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ مرداد ۲۰, یکشنبه

در زیر پوست دشمنی ایران و امریکا چی در جریان است؟

به حواله پیک نت،‌عوامل نفوذی سازمان های جاسوسی امریکا و اسرائیل و انگلیس در مهم ترین نهادهای اطلاعاتی و نظامی جمهوری اسلامی بسرعت سرگرم اجرای ماموریت هستند. این ماموریت ها از داخل و خارج با یکدیگر همآهنگ عمل می کنند. از جمله در هندوانه زیر بغل فرماندهان سپاه و امام جمعه ها و بیت رهبری و شخص رهبر گذاشتن و کشان آنها به اتخاذ همان مواضعی که برای ضربه نظامی به ایران به آن نیازمند اند. مثل توطئه نفتکش گیری که زمینه را برای حضور و استقرار ناوگانهای انگلیس و امریکا در خلیج فارس هموار کردند و حالا هر دو کشور مدعی اند که امنیت خلیج فارس باید به این ناوگانها سپرده شود. یعنی ایران برود سنگ بیاندازد تا زیر بغلش باز شود.

انواع اخبار درخارج بصورت سازمان یافته منتشر می شود و رسانه های داخلی هم آگاه یا نا آگاه آنها را ترجمه و منتشر می کنند از جمله خبر باصطلاح " اعتراف سه مقام ارشد پیشین آمریکا به توانایی نظامی ایران" که روز گذشته در رسانه های ایران منتشر شد. گوئی این مقام های امریکائی دایه دلسوزتراز مادر برای کاخ سفید شده اند و ترامپ را از هیولای نظامی ایران ترسانده اند. مقامات امریکائی و اعتراف به توان نظامی ایران! مضحک نیست؟

خبری که خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی "ایرنا" منتشر کرده اند را بخوانید:

1- چاک هگل وزیر دفاع پیشین آمریکا: ایران از نیروی نظامی قدرتمندی برخوردار است،  آنها سلاح های متنوعی دارند، آنها مردم و سلاح های خودشان را دارند، آنها شبه نظامیان شیعه را در خاورمیانه دارند.حزب الله یک نیروی قابل ملاحظه است. آنها یک ارتش منظم دارند و غیرمتمرکز هستند.

2- دریادار جان کربی سخنگوی پیشین پنتاگون: ایران یک نیروی نظامی قوی و قدرتمند دارد که یکی از هشت قدرت برتر نظامی در جهان است و باید بسیار جدی گرفته شود.

3- لارنس ویلکرسون رئیس دفتر کالین پاول دردوران وزارت خارجه: ایران کشوری با80 میلیون جمعیت همگن است.من سلسله جبال زاگرس را در ایران می شناسم. این شبیه بیابان عراق نیست که پشت سر هم بمباران شود.

اینها هندوانه نیست؟ دام نیست؟ مشوق ماجراجوئی نظامی نیست؟ تشویق به گریز از دیپلماسی و مذاکره نیست؟