-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ مرداد ۱۷, پنجشنبه

گام های بعد از امضای توافقنامۀ صلح از دید طالبان



نویسنده: وحید مژده
اشاره: درین تحلیل هیچ نشانه ای از اراده مردم برای تعیین سرنوشت شان وجود ندارد. هیچ علامتی از حفظ مدنیت افغانستان به چشم نمی خورد. هیچ رد پایی از جبهه ضد طالب و افراط گرایی وجود ندارد.




سوال عمده این است که بعد از توافق روی این دو موضوع، مرحلۀ بعدی برای پیاده ساختن صلح در کشوری که بیش از چهار دهه را در جنگ سپری کرده چیست؟ طالبان در این مورد پیمودن مراحل ذیل را لازمی می دانند:

1- امضای توافق نامۀ صلح میان طالبان به عنوان نمایندۀ مردم افغانستان و امریکا در حضور نمایندگان سازمان ملل متحد و سایر نهاد های بین المللی و تعدادی از کشور ها به عنوان شاهد صورت خواهد گرفت و البته برای پوشش خبری این رویداد مهم، رسانه های بین المللی حضور خواهند داشت.

2- در این توافق نامه خروج نیروها در مدت معین و طبق یک جدول زمانی مشخص خواهد شد. (با توجه به سخنان دونالد ترامپ می توان پیشبینی کرد که تمام نیروها حداکثر تا آخر سال 2020 به صورت کامل افغانستان را ترک خواهند گفت).

3- خروج نیروها شامل تمام سربازان و پرسونل نظامی، مستشاران و آموزگاران برای آموزش سربازان، قراردادی ها و تمام مامورین استخباراتی خارجی از افغانستان خواهد بود. هیچ پایگاه خارجی در افغانستان باقی نخواهد ماند و قرارداد امنیتی با امریکا لغو خواهد شد. تمام این سه مرحله حد اکثر تا اخیر سال 2020 تکمیل خواهد گردید. این قرارداد نیروهای تمام کشور های دیگر را که در چهارچوب ناتو در افغانستان حضور دارند نیز شامل خواهد شد.

4- نام تمام رهبران طالبان از لیست های سیاه حذف و محدودیت ها و جوایزی که برای دستگیری یا کشتن آنها در نظر گرفته شده، از میان خواهد رفت. 
5- تمام زندانیان طالب یا آنهایی که به نام طالب دستگیر شده اند و تعداد شان به بیش از 35 هزار نفر تخمین زده می شود از زندان ها در داخل کشور و نیز زندان هایی که تحت کنترول خارجی هاست، آزاد خواهند شد. در مقابل طالبان نیز زندانیان داخلی و خارجی را که در اختیار دارند، آزاد خواهند کرد.

مذاکرات بین الافغانی:

بعد از این مرحله، مذاکرات بین الافغانی میان طالبان و سیاسیون افغان آغاز می شود. دولت افغانستان به عنوان دولت هیچ نماینده ای در این مذاکرات نخواهد داشت بلکه کسانی که از جانب دولت معرفی شده اند، به عنوان یک جهت مانند سایر جهت ها در مذاکرات سهم خواهند داشت. هدف از مذاکرات بین الافغانی، توافق روی مسایل ذیل است:

1- برقراری نظام اسلامی که در آن شریعت اسلامی مصدر تمام قوانین در کشور خواهد بود.

2- تشکیل یک کمیسیون برای تهیۀ مسودۀ قانون اساسی جدید برای افغانستان که کار را روی مسوده آغاز خواهد کرد.

3- اصلاحات در بخش های نظامی و ملکی.

4- چهارچوب سیاسی توقیت شده "برای یک زمان مشخص" برای تطبیق این توافقات.

وقتی روی این مسایل توافق صورت گرفت، آتش بس و پایان کامل جنگ در افغانستان اعلام خواهد گردید. صلح و امنیت سراسری در کشور برقرار و کار روی ادغام آن جنگجویان طالب که خواستار شامل شدن در نیروی نظامی یا انتظامی نظام اسلامی جدید در کشور باشند نیز آغاز خواهد شد. 
برای تامین امنیت و صلح در کشور و تحکیم پایه های یک نظام قانونمند، عفو و همدیگر پذیری عامل مهم و اساسی شمرده می شود. انتقام گیری های شخصی به هیچ صورت در نظام اسلامی جایی ندارد. کسانی که حقوق الله را زیر پا کرده اند، عفو آنها در روشنی احکام شرع به تصمیم امیر مسلمانان مربوط است اما در مورد حقوق العبد یعنی آنانی که حقوق مردم را غصب کرده اند، متضررین می تواند به محاکم مراجعه و خواهان اعادۀ حقوق شان گردند. برای این کار، قوۀ قضائیۀ مستقل، صادق و بدور از هرگونه فساد، از اهم مسایلی است که در مذاکرات بین الافغانی باید بخشی از چهارچوب نظام سیاسی موقت باشد. 
در نظام آینده هیچ گروهی تلاش در جهت انحصار قدرت نخواهد نمود و همه اقوام و جناحهای سیاسی در کشور در این نظام مشارکت خواهند داشت. میکانیزم تقسیم قدرت و دست بدست شدن قدرت سیاسی از راه های مسالمت آمیز نیز از جمله مسایلی است که در مذاکرات بین الافغانی روی آن بحث شده و در قانون اساسی جدید مسجل خواهد شد. 
هرچند از نظر طالبان باید قدم های بعدی برای رسیدن به صلح به این گونه برداشته شود اما در هیچ توافق صلحی، تمام مراحل آنگونه که پیشبینی شده به پیش نمی رود. رسیدن به یک توافق مورد قبول همه طرف ها نیازمند انعطاف و نرمش در جریان مذاکرات صلح است که همه جهت ها به شمول طالبان باید به آن توجه نمایند.