-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ مرداد ۲۳, چهارشنبه

بسیاری ها در رابطه با زنان، مبتلا به توهم اند



به‌بهانه‌یی زادروزم!
 نکته شماری های تجربی از قلم سعادت موسوی



۱. در این سال‌ها، آموختم که نمی‌شود شهر و روستا را یک‌سان دوست داشت. با هیچ زبان و امکانی نمی‌شود روح لطیف و چهره‌ شفاف روستا را با پیچیدگی‌های شهر هماهنگ کرد.

۲. در سال‌های اخیر عمرم، فهمیدم که دوستِ دایمی و پایدار وجود ندارد. آ‌نچه وجود دارد فهم و ادراک پویا و سیال است که خیلی‌ها را در گذر زمان حذف می‌کند و خیلی‌ها را کشف.

۳. در گذر زمان یاد گرفتم، وقتی عزیزانِ آدمی نمی‌فهمند چه می‌گویی، سکوت تنها راه حل ممکن است. سکوت پاسخ شکیب‌ورزانه است در برابر ارشادات قهارانه‌ی عزیزانِ خونی و غیر خونی.

۴. در چوکی دانشجویی آموختم که آدمی در دانشگاه، دانشور و دانا نمی‌شود. اندیشیدن و اندیشه‌ورزی چیزی‌ست که دانشگاه از عرضه آن عاجز است.

۵. در این سال‌های سخت و سفت زندگانی یاد گرفتم که برای زنده ماندن، نان و آب کافی‌ست، ولی برای زندگی کردن و جهیدن از صف مردگان، باید اندیشیدن و نوشتن را گرامی داشت.

۶. این را فهمیدم که هر کتاب، به‌یکبار خواندن نمی‌ارزد. چون عمرِ آدمی کفاف این را نمی‌دهد که هر متنی را بخوانیم. باید کتاب‌های را خواند که حکم یک نارنجک را در ذهن ما داشته باشند.

۷. در این عمر سی‌ساله، آموختم که عشق همان چیزی‌ست قدرت نجات‌بخشی آدمی‌زاد را دارد. عشق معلم صبوری، فروتنی، الطاف‌ورزی و خداگونگی‌ست.

۸. وقتی چشمانم را می‌بندم و فکر می‌کنم، تنها آیین شاعران روشنم می‌دارد که بشر را به مدارا و خشونت‌ستیزی فرامی‌خوانند و دوست‌داران عشق پادشاه جهان باشد.

۹. این را فهمیدم که زنان قدرت جهان‌سازی و تاریخی‌سازی را دارند، جهان و تاریخی که از جنگ و نزاع تهی نخواهد بود. چون سودجویی و قهاریت در وجود زنان نیز هست. کسانی که فکر می‌کنند جهان با رهبری زنان از خشونت تهی می‌شود دچار توهم‌اند.

۱۰. به طول عمر هیچ‌وقت فکر نکردم و نمی‌کنم، تنها چیزی که فکر مرا مشغول می‌دارد، ین است که بتوانم پیش از مرگ، متن‌های جدی و واقعی را بنویسم، آن متنی‌های را که بی‌فاصله با خود طرح کرده‌ام.

- ممنونم از کسانی‌که این روز را تبریک و شادباش عرض کردند. دستِ تک تک تان را با مهر و ارادت می‌فشارم.

بامهر
سعادت