-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ مهر ۲۸, یکشنبه

بن بست و اضطراب

اوضاع رنجباری بر مملکت ساری و طاری است. اقشار مختلف مردم به ویژه روشن نگران مقیم داخل و خارج از وضعیت جاری بهت زده اند. دولت و حکومت به طور کامل ساختار انحصاری ومافیایی به خود گرفته و این چهارچوب کماکان تنگتر می شود. امریکایی ها قطعاً فیصله را برین گذاشته اند که گام به گام عقب بروند و صحنه را برای قدرت های منطقه ای در افغانستان خالی کنند. امریکا و اروپا درین هجده سال از زیرساخت های حیاتی زیر زمینی و نا شناخته افغانستان هرچه توانسته اند، برده اند؛ بیش ازین توقف شان درین مکان خطرناک به صرفه نیست.
اساساً مساله را ازین زاویه می توان دید که امریکا تحت فشار پیوسته و پر ابعاد ایران، چین و روسیه و پاکستان، حاضر به عقب کشی از افغانستان است. در غیر آن، هزینه حضور شان در افغانستان افزایش می یابد. امریکا هرچه زور بزند، بیش ازین در افغانستان پا محکم کرده نمی تواند. می ماند، آینده ای که در صبح فردای عقب کشی امریکا در داخل افغانستان پیش خواهد آمد. درین باره هیچ کسی از قبل چیزی نمی تواند بگوید. سلطه طالبان آن طوری که مردم آن را حتمی پنداشته اند، یک امر فرضی است. نیروی ضد طالبان و کشورهای ضد طالبان در سطح منطقه به انتقال بی خدشه قدرت به طالبان ساکن کویته رضا نمی دهند.