-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ آذر ۱۳, چهارشنبه

پلان ترمپ درافغانستان در یک قدمی یک زلزله ناگهانی است


هیچ علامتی دال بر همگرایی بازیگران درافغانستان وجود ندارد. ترمپ محکوم به عقب نشینی است.



به جنبه های مختلف و متناقض و ساخته گی پلان امریکا - پاکستان در افغانستان که دقیق شوید، قلب تان به گواهی نمی دهد که این زدوبند کاملاً ضد افغانستان، جامه موفقیت طولانی مدت در بر کند. جای طالب، کابل نیست؛ به هیچ وجه این گروهی که هیچ کارنامه ای بشری جز بربریت و خون آشامی ندارد؛ جای پایی در نظام سیاسی و جامعه افغانستان به خود پیدا نمی تواند. حتی اگرشمایل خود را تغییر دهد؛ تغییر شمایل طالب ناممکن است. این پدیده شمایل ظاهری و باطنی خود را نمی تواند عوض کند؛ چون بدیلی درمغز خود برای آن ندارد.

برنامه ترمپ یک تاپه درشت در پیشانی خود دارد: شکستِ بسیار پر هزینه. باور برین است که امریکا این همه ثروتی را که از افغانستان دزدیده، حاضر است در یک جنگ پر هزینه دیگر خرج کند؟ خلیلزاد مردی هزاره چهره است و تازه ترین سیمایی که به خود یافته، سخنگویی از جانب طالبان است. زمان جدا شدن مسیر وی از رفقای قطرنشینش زیاد طولانی نیست.

کسانی از اصحاب معامله و معتاد به پول که با طالب پینه شده اند، نقش سرنوشت ساز در نبرد آینده ندارند. می توانند بخشی از درباریان بی مصرف باشند.

امریکا درثبات سراسر افغانستان، آن هم نفع خودش و ضرر بیش از سی میلیون نفر، چانسی برای پیروزی ندارد. در اول درنظر بسیاری ها شاید همه چیز تمام شده و خیر و خلاص جلوه کند؛ اما تقدیر افغانستان همیشه همین گونه است. در اول، همه چیز فریبنده و «عمل انجام شده» به نظر می رسد؛ مگر گروه های خشن و قدرتمند کاملاً نو همانند جزایر آتشین شناور سر بر می کشند.
آن چه بر سر اشرف غنی در بگرام گذشت، به مردم افغانستان ربطی ندارد؛ به یک مأمور معذور مغز شویی شده خود شان ربط دارد. 
اکنون در میدان بازی افغانستان دست کم شش قدرت متضاد و لجوج پنجه در پنجه هم انداخته اند. قرائت هیچ یکی ازین بازیگران از آینده و آینده جنگ و نظام سیاسی با همدیگر همرنگ و سازش پذیر نیست. با طالب، مردم خواهند جنگید؛ نه امریکا. هیولای جنگ اطلاعاتی و نیابتی، به خصوص عامل هندی، ترمپ را نه تنها به مرز استحقار، بلکه مرده کشی در جنگ ویتنام را هم از خاطرش جاروب خواهد زد. البته این برداشت بنده است. منتظر باشیم که یک بار، پیمان طالب با امریکا یک بار امضاء شود. آنگاه پوستین چپه خواهد شد. ذبح امیدهای مردم، دموکراسی و دست آوردهایی که درازاء از دست رفتن زنده گی های بسیاربه دست آمده، پیش پای انس حقانی ها اتفاق نخواهد افتاد.