-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ بهمن ۳, پنجشنبه

مذاکره هند و پاکستان بر سر طالبان


بدون حضور و رضایت هندوستان، هیچ نیرویی در دنیا قادر نیست تا جنگ و صلح افغانستان را مدیریت کند. پاکستان بیش از دیگرجوانب قضیه ازین راز مطلع است و درآستانۀ امضای پیمان طالب – امریکا که در واقع همان پیمان پاکستان – امریکا است؛ رهبران ارشد استخباراتی هند و پاکستان دراتاق های مذاکره و تعامل نشسته اند تا چه حاصل آید.

هند، به طالبان همانند اردوی فرامرزی مطلق قومی وافراطی تحت فرمان آی اس آی نگاه می کند که برای سلطه و تخریب منافع هند و افغانستان طراحی شده؛ دقیق مانند حزب الله، حشدالشعبی و فاطمیون که ایران برای خودش و برای ویرانی بسترهای معاند جمهوری اسلامی سازمان داده و تمویل می کند.

تا جایی که از فحوای مبادلۀ اطللاعات درشبکه اجتماعی شبه قاره بر می آید، هند، با حفظ فشار دایم بر پاکستان، درعقب داعیه «لوی پشتونستان» ایستاده است؛ اما درنهایت، راه حل پایدارمعضل افغانستان را ایجاد ادارۀ فدرالی درافغانستان می داند. از نظر آن ها کابل باید همچون مرکز رسمی کشور، یک زون بی طرف باشد. هرولایت درجنوب یا شرق که شیفته و حامی «شریعت طالبانی» اند؛ درانتخاب خویش آزاد اند؛ اما گنبد شریعت طالبانی هرگز درشمال افغانستان به اکراه برپا نخواهد شد. درتقسیماتی که قرار است همزمان با امضای پیمان امریکا – طالب به وجود آید، حضور پاکستان از طریق طالب درمناطق جنوب و شرق مجاز است؛ اما هندی ها حضور نظامی طالب همراه با شریعت بدوی را در شمال به هیچ عنوانی قبول ندارند. شمال، دنبالۀ مسیرراهبردی «چاه بهار» است و به کنترول طالب درنمی آید.چ
 ادارۀ فدرال نحوۀ حکومت داری شمال و جنوب را خود به خود شکل می دهد. پاکستانی ها با این طرح مخالفت ندارند؛ اما نگرانی آن ها ازین است که با تشکیل اداره جنوب و شرق براساس «شریعت طالبی» و ایجاد ساختار معتدل اداره در شمال، رقابتی در می گیرد که در دراز مدت به انزوای حوزه طالبانی خواهد انجامید. این حالت باخت پاکستان است. جنوب وشرق ازنظام متشرع و خشن طالبان به زودی به ستوه خواهد آمد.
این که طالبان یک تنه دعوای کنترول کل افغانستان را به شیوۀ «امارت اسلامی» و شریعت شعار می دهند یک داستان بیهوده است.