-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ بهمن ۲۲, سه‌شنبه

در ایران، پارلمان اتمی در راه است

مصطفی تاجزاده، معاون سیاسی وزیر کشور ایران در دولت خاتمی و تحلیلگر مسائل سیاسی در مصاحبه با خبرگزاری «آناتولی» راجع به انتخابات پارلمانی پیش‌رو گفت.



در ۴۰ سال گذشته هیچ انتخاباتی به اندازه این دوره مهندسی و غیررقابتی نشده بود، مجلس ما ۲۹۰ نماینده دارد. برای ۱۶۰ کرسی، هر رقیبی برای حزب پادگانی حذف شده است. هفتاد کرسی رقابت بین اصولگراهای تندرو و معتدل گذاشته‌اند که هرکدام بیایند فرقی نداشته باشد.

برای اولین بار سخنگوی شورای نگهبان اعلام می‌کند که «ما وظیفه مان برگزاری پرشور انتخابات نیست»، یعنی جواب ما را می‌دهند که می‌دانیم انتخابات سرد است.

کسانی را می‌آورند که رسماً شعارشان این است که عین ترامپ باید از برجام خارج شویم. به دنبال این هستند که برویم به سمت غنی‌سازی و بمب هسته‌ای چون این ابزار قدرت ماست و این کار یعنی امنیت.

آنها یکپارچگی ارضی و تمامیت ایران را مورد خدشه قرار می‌دهند.  مجلس بعدی به احتمال زیاد جنگ ‌طلب خواهد بود. مجلس کنوونی طرفدار برجام وFATF است. مجلس بعدی به سمت بدنام کردن و کنار گذاشتن دولت می‌رود و اگر فرصت داشته باشند می‌توانند آقای روحانی را استیضاح هم بکنند.

یک نکته دیگر هم هست و آن این که در این دوره مطرح است و در دوره‌های قبل با آن مواجه نبودیم، یعنی یک نیم نگاهی هم به بحران جانشینی دارند. می‌خواهند اگر انتقال قدرتی در سطح رهبری صورت می‌گیرد آن انتقال زمانی صورت بگیرد که همه ارکان حکومت در اختیار خودشان باشد و هیچ غیرخودی نباشد. پس مهم است که مجلس و دولت در چه شرایطی باشند و وقتی رهبری منتقل می‌شود قدرت در اختیار چه کسانی باشد.

فضا (کودتا)ی سال 88 خیلی به ما ضربه زد. شوک بزرگی بود که به همه وارد شد. تغییرات مهمی در جامعه ما در تمام زمینه‌ها ایجاد کرد. نتیجه این شده است که الان گفتمان ما متناسب با مطالبات مردم نیست و به هیچ وجه پیشتازی سال 76 را ندارد. ما آنجا پیش قراول بودیم و خیلی ها به دنبال ما آمدند. الان خیلی از اقشار از ما عبور کردند و به دنبال مطالبات دیگری هستند.

ما در این مرحله اگر بخواهیم مطالبات مردم را نمایندگی کنیم باید پرچم اصلاح ساختاری را در دست بگیریم. اصلاح در حد بد و بدتر، در انتخابات شرکت کنیم یا نه این دیگر در ایران جواب نمی‌دهد. الان باید بگویم جمع ‌بندی 40 ساله و روایت ما از ایران و مشکلاتش آینده چیست؟ ما این روایت را هنوز نداریم. تک ‌تک داریم ولی این روایت جمعی و تبدیل به گفتمان نشده است که بگویند اصلاح طلبان در این زمینه اینگونه فکر می‌کنند.

در کوتاه مدت بزرگترین خطری که ایران را تهدید می‌کند مسئله تحریم‌ها و جنگ است. تحریم‌ها به اقتصاد ما بیش از دوره اوباما فشار آورد. اوباما در را می‌بست، پنجره را باز می گذاشت که نسیمی بیاید اما ترامپ هم در و هم پنجره را کامل بسته تا نفس جامعه را بگیرد تا به مردم فشار وارد شود تا وقتی که شورش بشود بتوانند ماموریت خود را دنبال کند.

رسیدن فروش نفت به صفر یعنی جنگ. روزی که فروش نفت ایران را به صفر برسانند، اتفاقات مهمی در منطقه رخ می‌دهد. بخواهیم یا نخواهیم برای هیچکس در حکومت قابل قبول نیست که ما دریایی از نفت داشته باشیم و نتوانیم یک قطره از آن را صادر کنیم و فشارش به جامعه ما می‌آید. راهی که ما می‌رویم مسیر جنگ است. اگر رهبران (ایران و امریکا) به تفاهم نرسند نفت صفر یعنی جنگ. همچنین که خروج از برجام و افزایش غنی‌سازی معنایی جز ساخت بمب هسته‌ای ندارد .هر چند اگر نخواهیم این کار را بکنیم اگر از NPT خارج شویم یعنی می‌خواهیم این کار را انجام دهیم. این پیامدها در اختیار ما نیست.

ما با آمریکا سه مشکل داریم که می توانیم در سطح کلان به توافق برسیم غیر از رجزخوانی‌های هسته‌ای.

1- ایران تاکنون دنبال بمب هسته ای نبوده و پذیرفته که دکترین امنیت ملی را بدون بمب هسته‌ای تدبیر، تدوین و دفاع بکند. آمریکایی‌ها هم می‌گویند ما می‌خواهیم ایران به بمب هسته‌ای دست پیدا نکند. بنابراین امکان تفاهم وجود دارد.

2- مسئله موشکی است. طرفین می‌توانند به توافق برسند مثلا روی برد موشک‌های ایران توافق کنند که برد آنها بیش از 2 هزار کیلومتر نباشد. آنها هم خیالشان راحت باشد که ما موشکی نداریم که بتوانیم آمریکا را مورد هدف قرار دهیم و طبیعی است که اصل موشک را نمی‌توانیم حذف کنیم. نگران موشک‌هایی هستند که قابلیت حمل سلاح اتمی و کلاهک هستهای داشته باشد که ایران دنبال آن نیست.

3- سوم و خیلی مهم اوضاع منطقه است. با نابودی داعش و تثبیت نسبی دولت‌های منطقه امکان بازی برد- برد داریم و می‌توانیم در منطقه با آمریکا و اروپا، روسیه، چین، ترکیه و حتی عربستان سعودی توافق بکنیم. همین کار می‌تواند در یمن اتفاق بیفتد تا ایران، عربستان سعودی، آمریکا و اروپا راضی باشند. در سوریه نیز می‌توانیم چنین کاری را بکنیم. در عراق شرایط به گونه‌ای پیش می‌رود که تهران و واشنگتن در مقابل هم قرار می‌گیرند اما در زمان سردار سلیمانی با آمریکا خیلی تفاهمات داشتیم و علی‌رغم اختلافات، طرفین بازی برد- برد می‌کردند.

(برگرفته شده  از ایران امروز)