-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ بهمن ۲۶, شنبه

صلح برخاسته از «انشاءالله» همانا استمرار جنگ است

کدام صلح؟
نسیم اکبر
همان قسمیکه جنگ افغانستان توسط سی آی ای تمویل مالی و تخنیکی شد، اجندای "صلح" هم بصورت کلی بدست امریکا به پیش میرود. مردم همه سرگیچ اند و نمیدانند این صلح از کجا میاید و به کجا میرود و در نهایت کی با کی صلح میکند. اکثر سیاسیون و روحانیون دست شان به خدا دراز و چشم شان به پیشانی مایک پمپیو دوخته شده است تا بدانند در عالم اسباب چه رمزی در کار است که ما هیچ نمیدانیم. چیزی که زبانزد عام و خاص شده است این است میگویند:
"صلح به زودی انشالله".
برای عده ای از سیاسیون و تکنوکرات های ابن الوقت بحث صلح مانند حقوق بشر و ضدفساد حیثیت گاو شیری را دارد تا ازان در حد ممکن از سفارت های خارجی و منابع استخباراتی پول بزیزد تا چند پروژه بی نتیجه شروع وختم شود.
عده ای از سیاسیون که به قول خود شان که هدف شان از سیاست ورزی غیر از رضای خداوند و به کرسی نشاندن ارزو هاو ارمان های ملت شهید پرور افغانستان هیچ چیز دیگری نیست، تا سرحد نماز خواندن در عقب قاتلان مردم افغانستان سرگردان اند که مبادا در عقب این بحث صلح طالب و امریکا نفعی باشد که ما از دایره ان بیرون بمانیم.
غیر ازین دیگر ما از بحث صلح چه میدانیم؟ معامله صلح که محصول لابرتوار جنوب اسیا امریکاست معنایش نزد من اینست:
1. اوردن طالبان در قدرت سیاسی (برنده اصلی جنگ افغانستان).
2. سرکوبی و تضعیف نمودن بقایای تنظیم های جهادی به صفت پروژه تکمیل شده.
3. دست بلند پاکستان در سیاست گذاری های داخلی و خارجی افغانستان.
4. اوردن سیل جدید تکنوکرات های نکتای دار هوا خواه پاکستان و طالبان برای ساختن افغانستان "همه شمول".
در ملک خدادا افغانستان هیچ زمانی مفاهمه و گفتمان جایگاه تعین کننده نداشته است و چیزی بنام اجماع و دیالوک بین الافغانی فقط یک حرف عوام فریبانه است. جنگی که وارداتی باشد صحلش هم باید از بیرون وارد شود. از من یک دهن گپ بود.
به ارزوی صلح واقعی!