-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ بهمن ۲۰, یکشنبه

سوداگران مسعود، صبح تان به خیر!


آن «سوداگرانی» که دستور می دادند تریلرها شبانه به سوی زرادخانه های پنجشیر حرکت کنند و مهمات را بارگیری کرده و به کابل بیاورند، به جز یک نفر، همه ای شان زنده و کابل نشین اند. از 2002 به بعد، برسر تخلیۀ جنگ ابزارها و مهمات و فروش آن به واحد های تازه تشکیل اردوی ملی، بین سوداگران عمده و کوچک، رقابت و دشمنی آغاز شده بود. هریک، محل های پیدا و پنهان ذخایر مهمات را کشف و برای خود ریزرف می کردند تا شبانه به وسیله لاری ها به کابل آورده شوند.
پول های سرسام آور از سوی خلیلزاد وفرماندهی قوای امریکایی به شکل نقدی به صاحبان تریلرهای انباشته از اسلحه و مهمات پرداخته می شد. سوداگران، ظاهراً به شکل قانونی! وتحت پوشش به ریشه مردم تیشه می زدند. هرکدام برای خودشان کمپنی های واردات اسلحه و مهمات به « اردوی ملی» برای خود تاسیس کرده و ظاهراً نیازمندی های جنگی اردوی نو تأسیس را ازبازار های اکرائین، روسیه و جمهوری چک اکمال می کردند.
اما کمپنی های روسیه، اکرائین و چک، نام مستعار سلاح کوت های پنجشیر بود. از آن جا اسلحه ومهمات را تخلیه می کردند و پولش را نقد می گرفتند. وقتی طالبان دو باره روی صحنه آمده تفنگ های شان همیشه گرم است؛ سوداگران درخانه های خیانت در شیرپور گرد هم می آیند. با دست های خالی، رمیده از مردم، رانده شده از مسیرتاریخ؛ اما گرانبار شده از جیفه های دنیا، با صداهای شکسته و چهره های ذله، مدعی اند که ما نماینده های صلح و جنگ در افغانستان هستیم.
این ها غیراز اقارب خویش در سفارت ها و وزارت ها، دیگر از کی نماینده گی می کنند؟ این ها که حتی شبانگاهان درتلاش دزدی یگانه موتر بازمانده از مسعود در خود پنجشیر هستند؛ و از نام مسعود درب سفارت های عربی را به خاطر واگذاری یک عضو القاعده در بدل پول دق الباب می کردند و می کنند؛ هنوز چه خیالاتی در سر دارند؟