-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ فروردین ۵, سه‌شنبه

دومین نقض تعهد امریکا ظرف یک ماه


میدان بازی داغ تر شد.

پیمان بندی رسمی امریکا با طالبان، به تاریخ 10 حوت 1398 منطبق با منافع امریکا بود؛ اما سیلی محکم به صورت افغانستان و همچنین نقض خشن شعارها وتعهدات مکرر رهبران آن کشور از زمان حمله به افغانستان درسال 2001 به شمار می رود. 
اما آیا، با امضای پیمان با طالبان ( درواقع تعامل با آی اس آی) یک حادثه ای تصورناپذیر روی داده است؟
پاسخ این سوال منفی است. امریکا از سازنده گان و خالقان اولیۀ «تحریک اسلامی طالبان» دردهه نود بود.
رهبران امریکا علی الخصوص محافظه کاران حزب جمهوری خواه، بارها انتباه می دادند که ما دیگر اشتباه نادیده گرفتن افغانستان را آن گونه که بعد از خروج قوای شوروی اتفاق افتاد، تکرار نمی کنیم. شاهد بودیم که اشتباه، برهنه تر از گذشته ( اتحاد رسمی با تروریزم و آی اس آی) به عنوان بخشی از سیاست برون مرزی امریکا در محور افغانستان، به گونه ای خشن تر از گذشته برهنه گردید. 
دومین اشتباه و نقض تعهد امریکا نسبت به افغانستان، ( قطع هزینۀ یک میلیارد دالر ) به تاریخ 4 حمل 1399 بعد از مذاکرات ناکام مایک پمپئو با اشرف غنی و دکترعبدالله اعلام گردید. چه کسانی دردهه نود با جبهه نیابتی ( طالبان) رزمیدند و فرزندان شان در 19 سال اخیر برضد طالبان جنگیده اند؟ مسأله این جاست. اشرف غنی درین معادله کاره ای نیست. برای رسیدن زودهنگام طالبان به ارگ کابل، شاید بهانۀ مناسبی به دست امریکا افتاده باشد؛ اما درین جا ( افغانستان) چندین بازیگر بزرگ منطقه ای نیز علیه امریکا ایستاده اند.
من فکر می کنم که خلاء مالی یک میلیارد دالری به افغانستان از سوی رقیبان امریکا و ناتو به سرعت پُر می شود و طالبان نیز به عنوان طلایۀ نظامی آی اس آی روی ارگ را نخواهند دید. عقل قاصر بنده می گوید که امریکا چی برود؛ چی بماند؛ در چاه خطای مدهشی افتاده است. کسی به زعامت فاسد، سرشار از جنون تعصب، دزد و باند باز اشرف غنی تمکین نخواهد کرد؛ تروریزم طالبی که شاخ در سر دارد و پوره مدلل است که دشمنانش چی کسانی اند. دورۀ تشریفاتی شعار ها و مدنی بازی ختم شده است.