-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ فروردین ۵, سه‌شنبه

مقاومت دکترعبدالله بر ضد تمدید «بارکج» سیاسی

خبر ایستاده گی دکترعبدالله درمحضر مایک پمپئو در برابر تحمیل، تحکم و تسلیم خفت بار، یک رویداد درخشان است. برای نجات افغانستان از تمدید «بارکج» ساختار قدرت سیاسی یک گام سرنوشت ساز است.

به نظر می رسد که امریکایی ها با تعهد به آزادی 5 هزار زندانی میرغضب طالب، اشتباه بزرگی را مرتکب شده اند. پمپئو آمده بود تا موج تاریخی برای عدالت سیاسی را از طریق تابع ساختن عبدالله به زعامت تقلبی اشرف غنی، به پای طالبان قربانی کند.

 تاریخ افغانستان، همیشه، روی یک پاشنه و در یک سمت چرخیده است. تقسیم قدرت، همسان حکم سنگ زدن به کعبه بوده است.  طراحی نا متعارف ساختار قدرت سنتی در سه دوره ( سال 1992، 2001 و 2014) تمرین های مقدماتی و نا تمام بودند؛ از همین رو، به جای جراحی بحران کهنه، آن را ملتهب تر ساخت و به تبدیل به بحران مزمن کرد.
دست آورد این مقاومت منطقی و منصفانه، حداقل، فراهم آوری اساسات گذار از سنترالیزم فردی نوع عبدالرحمان خانی و نادرخانی، به یک نظام «مشروطه» درچهارچوب جمهوریت است. درج 26 ماده ای برای تسجیل صلاحیت های رئیس جمهور در قانون اساسی، یکی از غلطی های قرن بود.
خطر اشرف غنی ها اکنون چندان اهمیت ندارد؛ مردم ما برای پاسداشت از دست آورد های نوزده سال اخیر، دربرابر هیولایی به نام طالب است که اکنون متحد رسمی ابرقدرت امریکا به حساب می روند. درنبردی تلخ و ناگزیر با هیولای امارتی، اشرف غنی یک دشمن موذی درون خانه است که یا لزوماً بیرون انداخته شود و یا حداقل شارژور تفنگش کشیده شود؛ ورنه، درسطح کل افغانستان همان فاجعه ای حادث خواهد شد که روز اول سال نو، درپادگان زابل اتفاق افتاد.