-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۸ اسفند ۱۳, سه‌شنبه

پنجشیر، بازهم سرنوشت تعیین خواهد کرد


مقاومت ملی وتاریخی، درچندین نوبت معامله شد؛ اما مضمحل نشد. استیلای طالب برارگ افغانستان یعنی، دوستی گرگ و بره؛ یعنی، طلوع خورشید از مغرب؛ یعنی نا ممکن.

گزارش های دقیقی وجود دارد که ( دم نقد) سران تنظیم ها، برخی شاخه های بریده از بدنه های اصلی «تنظیم ها» و بخش اعظم حکومت غنی پیشاپیش، به طور سری یا علنی به طالب و اجندای پاکستان پیوسته اند. 
گروه های حامی طالب، چه آنانی ماهیتاً طالب بودند؛ چه کسانی که تازه از سر ترس و چاپلوسی در «خُم رنگ» طالب سر خود را غوطه کرده اند؛ کلیشه وار از «صلح» می گویند. صلحی که نشانه ای ابتدایی آن هنوز به چشم نمی خورد. ملیشه های نیابتی پاکستان (طالبان) بدون هیچ نرمشی، جنگ برضد اردوی ملی، پلیس وامنیت ملی افغانستان را شعار می دهند. این صلح نیست، جنگ آشکار است. 
تا روزهای آینده، وضع به این شکل نمی ماند. « تضمینی هم وجود ندارد که توافق طالبان و ایالات متحده برقرار بماند». اشرف غنی، با سیاست های غلط بدوی خویش، تنور جنگ داخلی و تفرق قومی را داغ کرد و کشور را تا مرز فروپاشی نزدیک کرد و امریکا اکنون، هم غنی را فروخت وهم به تعهدات خویش پشت پا زد. مشکل دیگر این است که اردوگاه ضد طالبان، به استثنای نیروی محوری بالقوه و بالفعل جنگی در پنجشیر، همه به طالبان و اجندای پاکستان نزدیکی نشان می دهند. بسترهای اجتماعی وسیع پشتون ها نیز با لشکرنیابتی پاکستان درتضاد اند.

حال که غنی ها بکس های شان را برداشته و به امریکا و اروپا باز می گردند، چه باید کرد تا صف های کنونی تغییر داده شود و قدرت ملی افغانستان برای بقا، نیروی جادویی خویش علیه پاکستان را یک بار دیگر به ظهور برساند؟ افغانستان، تقدیر خوبی یا خرابی پاکستان است و بالعکس. ظرفیت ضربه زنی از افغانستان به پاکستان بی نهایت است؛ مشروط براین که اتحاد عمل و دپلوماسی کارا به کار گرفته شود.

 نهاد های مقاومت ملی، ( امنیت ملی، اردو وپلیس) هنوز برای دفاع از کشوردارای ظرفیت هجومی درازمدت و استراتیژیک است. وقتی امریکا شکست می خورد؛ معنایش این نیست که پاکستان پیروز می شود. فعلاً سران «شمالی» یک حلقه ضعیف اند که به زودی دربرابر ایلغار طالبی شکننده گی نشان می دهد. اما مهم نیست؛ وقتی توفان جنگ ازین بستر عبور کند، نیروهای مردمی شمالی، معامله گران را جاروب می کنند. می ماند؛ مرکزاصلی نبردهای تاریخی علیه طالب و پاکستان: پنجشیر.
عطا نور باید از بازی های استخوان شکن چند ماه اخیر انصراف جسته و 180 درجه تغییر موضع دهد تا ابتداء وضع الجیش درگردنه های دو سوی هندوکش شکل بگیرد.

پنجشیر، بازهم سرنوشت تعیین خواهد کرد. پنجشیر، امنیت ملی، اردو، پلیس؛ نیروهای دافع طالب و پاکستان اند. این بسترها، ذاتاً علیه پاکستان پروگرام شده اند. هرچند در دوران کرزی- غنی، آی اس آی هسته های مقاومی را در سطوح مختلف امنیت ملی جا سازی کرده، اما برای آن هسته ها، محیط بومی وطبیعی وجود ندارد.