-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ اردیبهشت ۱, دوشنبه

حکومت همه شمول منشعب شده؛ صلاح الدین درسنگر آزمون

امریکا و اتحادیه اروپا به قیمت تباه کردن مطالبات اصلی تیم ثبات و همگرایی ( لغو حکومت تقلب و ایجاد نظام صدارتی) طناب را کمی شُل کرده اند.



براساس خبر دریافتی، سقوط اشرف درصورتی که تیم ثبات و همگرایی با وی دست اتحاد ندهد، حتمی است. کرونا مجوز ورود به ارگ گرفته و اوضاع روی چرخۀ تغییرات ساعت به ساعت سوار شده است.
اطلاع محرم بیان می دارد که غنی عیناً درجایگاه دکترنجیب درواپسین هفته های بهار سال 1371 ایستاده است.
وی به یاران خویش صریح گفته است اگر ارگ از دست ما برود، بهتر است دم و دستگاه را به طالبان تحویل بدهیم.
اگر «کارما با این ها نتیجه نداد، طالبان را حاکم می سازیم». مدارک، ادله، شاهد نگاری ها و افشاگری های پس از سقوط نجیب نشان داد که مشارالیه، درمقابله با موج غالب ازشمال، عین تصمیم را گرفته بود که در نیمه راه شکست خورد.

«حکومت یک پارچه» درکابل تنها فرمایش اتحادیۀ اروپا نیست؛ خلیلزاد هم برای برون شدن از تۀ آوار اشتباهات خشن خویش در تعامل با بحران انتخاباتی اخیر در افغانستان، درانتظارهمین نا ممکن، شب و روز می گذراند. طالب، خلیلزاد، دکترعبدالله و اشرف غنی، چهارحلقۀ کشمکش اند و ضعیف ترین حلقه، ( خصوصاً در برابر اصرارو ابرام رایگان امریکا) دکترعبدالله است.

گزارش هایی رسیده تا این دم مشعر اند که «حکومت همه شمول» درجا زده و به دو قطب اختلافی تغییرحالت داده است. رأس هستۀ اعتراضی علیه عبدالله، دودمان استاد ربانی به رهبری صلاح الدین است. اما جمیعت اسلامی هنوز از کمرشکسته گی حاصل از چندین نوع کودتای «خودی»، روی پا نشده، بعید است با راه افتادن ناگزیر به دنبال « بارکج» عبدالله، ابتکار را از دست غنی و عبدالله بگیرد.
این آخرین کودتا ازین نوع نخواهد بود ونیاز تاریخی ایجاب می کند که این رخنه را باید بست.
تا کنون هیچ توافقی رسمی نشده ولی علنی شدن انقطاب بین جمیعت اسلامی و عبدالله، بازندۀ اصلی عبدالله نه، بلکه محورهای پر نفوذی است که به امید درخشش و پایداری وی حساب باز کرده بودند.  دکترعبدالله به حساب اعتبار و ضمانت امریکا و اروپا مایل است با سهمی قوی درحکومت نوتشکیل، ظاهراً مطالبات تیم خود را به دست آورد.

درخارج از گروه انتخاباتی عبدالله، نظامیان و بزرگان زیادی اند که حملات طالبان برای «فتح» کلیه سمت و سو های اراضی مقاومت پیش بینی می کنند. واقعیت ملموس اکنون این است که امریکا به پروتول با طالب، بیش از مفادات «پیمان امنیتی» با دولت افغانستان وفاداری نشان می دهد.
اما هرگاه عبدالله، از سنگر خواسته های مشروع خویش عقب نشینی نکند، تمامی محاسبات امریکا و طالب برای تحقق پروتوکول یک طرفه ( امریکا – طالب) با خطر قطعی شکست و فضاحت رو به رو می شود. دیدگاه طیف مختلف ناظران چیست؟
اکثریت به این نتیجه رسیده است که اتفاق شکلی غنی - عبدالله مانند پنج سال اخیربه دلیل پروتوکول رسمی بین امریکا وطالب، ره به جایی نخواهد برد. امریکا انتخاب خود را کرده است؛ فقط تعامل متغییر منطقه ای و قدرت نمایی داخلی می تواند انتخاب آنان را تعویض کند.