-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ اردیبهشت ۸, دوشنبه

محکومیت هیچ گروه؛ یا محکومیت همه گروه ها

قیام نظامی و خونین هفت ثور 1357 از نظر تاریخی، یک امر ایجابی بود؛ اگر خلقی ها نبودند، درفرصتی مساعد، گروه دیگری که دستی درامکانات می داشت، دست به همین عمل می زد. گروه های سیاسی از جنس اخوان و کمونیزم، هردو ماهیت تهاجمی داشتند. در دهه دموکراسی درخیابان های کابل به خصوص در دانشگاه، با آن که دست فعالان سیاسی چپ و راست از اسلحه خالی بود، درگیری های مرگبار و ترسناکی روی می داد که از گسترش کابوس در آینده به وضوح خبر می داد. شما تصور کنید هرگاه همین امکانات نظامی برای سرنگونی دولت، در دست اخوان یا شعله ای ما قرار می داشت؛ چی اتفاقی می افتاد؟
درافغانستان همه چیز از افراط شروع می شود؛ اما قبل از آن راه به تفریط ببرد، درجادۀ قهقرا و بی نظمی گیج کننده به حرکت خود ادامه می دهد.
اگرقرار است نیروهایی، مُهرمذمت خورده و حلقه نفرت تاریخی به گردن شان آویزان شود، تنها خلقی ها نیستند؛ همه گروه ها بالقوه از همین مخزن تشدد و قاطعیت لبریز بودند. البته نتیجه گیری من به عنوان کسی که چهل سال تمام درجریان چهارمرحله تاریخی قرار داشته و از مصایب ویران گر آن سال ها در زندان مانده و بعد، از حوادث زخمی شده ام؛ جز این چیز دیگری نیست.