-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ اردیبهشت ۵, جمعه

آیا امکان صلح ملت با طالب وجود دارد؟

از هر زاویه ای که به این سوال نگاه کنیم، به جایی نمی رسیم.

تا زمانی که وجوه تشابه بین طالب و ضد طالب باردیگر به ظهور نرسد، حریف غالب، ( طالب) سر طرف مقابل خود را به سنگ می کوبد. وقتی شباهت شان از نظر خشونت گرایی بی امان، در آوردگاه عیان گردد، اولین نتیجه ای که به دست می آید، توازن و نا برنده گی یک حریف بر حریف دیگر است. 
تشابه آن در چیست؟ 
هنر به کار گیری وحشت با نهایت درجه توان ظرفیت.
جاذبه سحرآمیز احساس غلبه و قهاریت ازین مقطع ظاهر می شود. فعلاً عربده کشی تبلیغاتی طالبان قابل توجیه است؛ خواه به خاطر حفظ سیطره بر جنگ جویان مسلح و خواه به خاطر بذل و حاتم بخشی امریکا که جهان را مبهوت کرده است.

جامعه پسا طالبان اول، چنین است. طالب درگرماگرم نبرد و خون، تحول و پیشرفت کرده؛ درین سوی ماجرا، جامعه افغانستان، درمسیرآزادی و آزمایش مواهب تمدن و آموزش نوین و ارتباطات به سوی آزادی حرکت کرده است. یعنی اردوگاه طالب، سیر واپس به سوی بنده گی وتحجر بیشتر، و جامعه، دستخوش گشایش و مدنیت شده است. جهت هریک ازین ها، متضاد است. 

افغانستان در نزدیکی یک ورطۀ تجربۀ بنده گی قرار گرفته است؛ بالعکس، طالب با تلفیق آزادی کشی به وسیلۀ اسلام قیاسی وهم طراز توهمات خودش، حاضر به انجام هر دهشتی است که تا کنون تجربه نکرده است.