-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ فروردین ۱۳, چهارشنبه

جناب معنوی صاحب! مقاومت یا تسلیم؛ راه سوم وجود ندارد. فقط روی دفاع وتعرض؛ یا بالعکس، محاسبه کنید

حکومت اعلام شدۀ همه شمول اگر سریع عمل نکند، سریع از صحنه رانده می شود.

اکثریت مردم، در یک قدمی رویارویی تاریخی با پدیدۀ طالب قرار گرفته اند؛ پدیده ای که اینک به طور آزمایشی از سوی جامعه جهانی، با حمایت سیاسی ومالی به کابل آورده می شود. درعقب این گروه، ذخایر اپراتیفی مالی عربستان و امریکا قرار دارد. درصحنۀ مقابله با این پدیده، دو نیروی ضد ودرهم شکننده وجود دارد که اولی اش، قدرت ملی برای بقای افغانستان و دومی اش، تصادم منافع متضاد قدرت ها با هم در میدان زیستی ما.
قدرت منطقه ای طالب شکن، مهیب تر از آن است که شما گاه درقبول یا رد آن به شک اندرمی شوید. 

اگر حکومت همه شمول عبدالله، دوستم و محقق، به خطای محاسبه مبتلا گردد و تنها وقت خود را در بده و بستان با گروه حائل ( گروه ارگ) به هدر دهد، دست کم در دور نخست نبرد های اصلی با طالبان، ( که امری گریزناپذیر است) مجبور خواهد شد از میادین زیادی عقب نشینی کند. در جنگ های سال 1996 تا 2001 گسترۀ عقب نشینی از کابل به سوی پنجشیر و دریای آمو بود. اکنون برعکس است؛ از آمو تا کابل در دست نیروهای ملی برای بقای افغانستان است.

قهقهۀ طالبان درعقب دروازه های تان به گوش می رسد. جایی برای عقب نشینی جنگی وجود ندارد. همین که رهبران درعقب حصارهای پنج متری درقرنطینه به سر می برند؛ کافی است.

عده ای از کارآموزان جنگ با طالب، استراتیژی دفاع و سرکوب طالب از روی هندسه کنونی وضع الجیش نیروها را تنظیم کرده اند؛ اما این برنامه باید درذهن مردم از جنوب تا شمال، وچهارسوی کشورهمه گانی شود. اکثریت مردم ضد «شریعت طالبانی» و قایم شدن حاکمیتی اند که از اسلام آباد هدایت شود. مشکل قوای ملی درچیست؟ طالب تا حالا چرا پیروز بوده؟ علت اول این بوده که حکومت های کابل ( کرزی وغنی) با پول و حمایت سیاسی، آن ها را پوشش دادند. دوم؛ دسته جات طالب از آنسوی مرز داخل ولایات شده و می جنگیدند. وقتی زیر ضربه می آمدند، سریع به خاک پاکستان عقب می نشستند.

در شرایط کنونی، که طالب دعوای قدرت درکابل و مالکیت سرنوشت کشور را دارد، از نظر جنگی، موقعیت مناسب قبلی را برای فرار به سوی پناه گاه های پاکستان دراختیار ندارد. من به نقل از منابع گفته می توانم که طراحان مقاومت، پلان دارند آن ها را به محور شهر ها بکشانند. طالب در هسته های شهری، مرگ زود رس دارد و عقبه گریز نیز کوتاه نیست. اکنون علی رغم بن بست سیاسی برای تشکیل حکومت، هر روزی که می گذرد، ذهنیت برای پذیرش تقلب و بی اعتباری دموکراسی جایگیر تر می شود.
این خیلی خطرناک است. علی رغم گسسته گی ها و خطاهای قبلی، اکنون اولویت شما آن است که از غنی به سرعت باید عبور کرد تا سینه به سینه در برابر طالب اصلی ایستاده گی صورت گیرد. قصه تشکیل حکومت مشترک شما با طالب، یک قصه مفت است که خود تان هم به آن باور ندارید. همین حالا،  تمام ماشین های تبلیغاتی از طالب است؛ حتی مساحت حریم گردش اطلاعاتی تلویزیون های خود تان، چیزی بیش از برزخ انتظار نیست.