-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ اردیبهشت ۷, یکشنبه

پس از عبدالله


نامه ارسالی

شاید داکتر عبدالله عبدالله آخرین سیاستمدار از نسل میان سال مجاهدین باشد که تا اینجا آمد ولی نتوانست به ارگ راه پیدا کند.
دلایل آن نیز واضح است، نداشتن رابطه نزدیک با ایالات متحده امریکا، نداشتن جسارت لازم ، کم دانشی و...

اما حالا که داکتر عبدالله با غنی تفاهم کرده تا غنی ریس جمهور باشد و عبدالله ریس شورای عالی مصالحه، در میان حوزه مقاومت  صفحه دیگر سیاست در حال ورق خوردن است.
در کنار اینکه صلاح الدین ربانی تلاش دارد تا رهبری اپوزیسیون را بدست بیآورد و به همان خاطر در هر مجلس با طرح های عبدالله مخالفت تند میکند و در نشست های خصوصی اش به عطا محمد نور، اسماعیل خان، سران پنجشیر و شمالی گپ های تند میزند ولی چهره های مشهور و پول دار ولی غیر جهادی مانند اجمل رحمانی، جان آغا رضایی، فوزیه کوفی، پدرام و یاسین ضیاء هم در جغرافیای تاجیک ها در حال قد برافراشتن استند تا در انتخابات بعدی  کسی از این جمع نامزد ریاست جمهوری باشد و بعضی شان در صدد کسب اعتماد پشتون ها استند تا معاون کدام نامزد مهم پشتون تبار شوند.
رقابت میان کنشگران سیاسی که ریشه جهادی دارند و سیاست گران که سکولار استند بشدت در حال شکل گرفتن است و این رقابت ها بزودی میدانی خواهد شد.
اجمل رحمانی با جلب و جذب صدها جوان تحصیلکرده تاجیک  تلاش دارد تا محوریت سیاسی بدیل برای جمعیت اسلامی شود و یک حزب سیاسی را تاسیس نمآید، یاسین ضیاء هم تلاش دارد تا در انتخابات بعدی  بحیث معاون اول با حمدالله محب وارد کارزارهای انتخاباتی شود.
احتمالا امرالله صالح میخواهد که نامزد ریاست جمهوری شود ولی به دلیل متشتت بودن حوزه اجتماعی اش  تا هنوز سکوت کرده و توافق عبدالله و غنی او را بیشتر نگران آینده سیاسی خودش و روند سبز نموده است.