-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ خرداد ۴, یکشنبه

عروس های هندی داعش در کابل

مریم، عروس داعشی هندی می گوید به همراه همسرش یحیی اول عازم ایران شده و پیش از آن که به کابل پرواز کنند، ویزا های شان از افغانستان فرستاده شد.



روزنامه دی نیشنل چاپ هند گزارش داده که هفت تن از عروسان هندوستانی داعشی ها از سوی نیروهای امنیتی افغان در ننگرهار دستگیر شده اند. مریم یکی از آن هاست که بعد از پیوستن به داعش درسال 2016 همراه با 20 نفر دیگر، از هند به افغانستان آورده شده است. 
مریم دختری مسیحی بود که نامش مریم جاکوب ( یعقوب) بود. وقتی به دین اسلام روی آورد نام خود را به مریم تغییر داد تا با جوانی که دوستش داشت ازدواج کند. اکنون وی 26 سال عمر دارد و از زمان آمدن به افغانستان دو بار بیوه شده و دارای دو فرزند سه ساله و ده ماهه است. 
وی درپاسخ به این سوال که چرا با یک گروه خشونت گرا پیوسته بود، گفته است:
من افکار خشنی داشتم اما نه به آن حدی که درباره ما ادعا می شود. 

مریم زمانی در راه داعش قدم گذاشت که در 22 ساله گی در کمپنی آی بی ام در بمبئی کار می کرد و او دو باره با بیستین وینسینت ( معشوقش) رابطه برقرار کرد. Bestin Vincent  از دوستان دورۀ مکتب مریم بود که به اسلام روی آورده و نام خود را یحیی گذاشته بود. 
آژانس تحقیقات ملی هند گفته است که یحیی و برادرش باکسین توسط آرشی قریشی مدیر بنیاد تحقیقات اسلامی بمبئی به گروه افراطی مذهبی جذب شده بود. بنیاد تحقیقات اسلامی بمبئی توسط ذاکر نایک واعظ افراطی تأسیس شده که اکنون وی در مالزیا در تبعید است. مادر مریم یعقوب به این باور است که دخترش و کسانی دیگری که به افغانستان رفته اند، مغز شویی شده اند. آن ها فریفته وعده های بهشت شده و به گمراهی رفتند.

مادرمریم شاهدی داد که Bestin که حالا یحیی نام گرفته، دخترش را دربمبئی ملاقات کرده و به او قرآن را داده که بخواند و آنچه را که می آموزد پیروی کند. وی اشکریزان  گفته است که دخترش مریم یک دختر دوست داشتنی و مذهبی بود. ما یک جا به کلیسا می رفتیم و همه کارهای مان را یک جا انجام می دادیم. مادر مریم از صحبت با بیندو سمپات که دختر او به نام نیمیشا نیز درکابل زندانی است، کمی راحت شده است. 

مریم چند ماه بعد از دیدار با یحیی ترک وظیفه کرده و مسلمان شده بود. همزمان نیمیشا نیز مسلمان شده و نامش را فاطمه گذاشته بودند. نیمیشا با عیسی ازدواج کرد. مادر نیمیشا می گوید که وی دخترش را برای آخرین بار در سال 16 اپریل 2016 ملاقات کرده بود. نیمیشا در آن زمان به خانه شان آمده و گفته بود که می خواهد به سریلانکا برود. او حجاب به تن کرده و هفت ماهه باردار بود. 
مادرنیمیشا می گوید دخترش مشکوک به نظر می آمد. وی گفت درگزارشی به پلیس از خطر احتمالی به دخترش یاد آور شدم؛ اما پلیس نگرانی مرا بی اساس دانست. سپس به دیدن خانواده یحیی رفتم  و آن ها اطلاع دادند که فرزند شان درافغانستان است و از وی پیامک دریافت می کنند. اما یک شب خانواده های یحیی و مریم از دیدن آن ها در جمع 21 تن از اعضای گروه تروریستی داعش تکان خوردند. 
مریم می گوید که داعش نفرات استخدام شده خود را از راه های متفاوت از هند به افغانستان انتقال می دهد. وی به همراه همسرش یحیی اول عازم ایران شده و پیش از آن که به کابل پرواز کنند، ویزا های شان از افغانستان فرستاده شد. آن ها بعد از کابل به ننگرهار رفته و درمنطقه وزیر درشهرک داعش ساکن شدند. 

مریم در ابتدای گفت وگو اظهار داشت که درننگرهار جنگ و درگیری نبود. اما به او گفته شد که درآن جا بم گذاری و قتل های زیادی صورت گرفته است. او می گوید: اما راستش من شاهد خشونت نبودم و زنده گی صلح آمیزی داشتیم و شوهرم کلیه نیازمندی های ما را برآورده می ساخت.
با این حال، مریم آهسته آهسته لب به اعتراف گشود و اظهار داشت که یحیی شوهرش با دیگر مردان مسلح به جنگ می رفتند. مقامات امنیتی افغان گفتند که به جنگجویان معاش نا محدود تأدیه می گردید و هزینه های اضافی زنده گی شان تأمین می گردید.
چند هفته بعد از رسیدن آن ها به ننگرهار، نیروهای افغان مواضع آنان را مورد حمله و آتشباری قرار دادند.
مریم می گوید: مجبور شدیم همه چیز را رها کرده فرار کنیم. همه چیز حتی گذرنامه هندی خود را گم کردیم. یک سال بعد، شوهرش یحیی کشته شد. او خیلی زود با یکی دیگر از اعضای داعش به نام عبدالرشید هندی ازدواج کرد. رشید پیش ازآن، با عایشه ( نام قبلی اش سونیا سباستین) ازدواج کرده بود. سونیا نیز با مریم در زندان کابل به سر می برد.
در صورت ادعای ترتیب شده از سوی امنیت ملی افغانستان گفته شده که عبدالرشید دراستخدام و رادیکالیزه کردن افراد به نفع داعش نقش کلیدی داشته است. وی دراکتبر 1919 کشته شد.
مریم می گوید شماری از زنان که 15 کودک را با خود دارند علی رغم آن که به اعمال تروریستی و همکاری با جنایت کاران متهم می باشند؛ می گویند که ما می خواهیم دو باره به هند برگردیم. آن ها ترس از آن دارند که دولت هند کودکان شان را از آن ها بگیرد. با آن هم حاضر اند به کشورشان بروند؛ زیرا درافغانستان هیچ کسی را ندارند.
مقامات افغانستان علاقه ندارند در زمینه پیگرد قانونی زندانیان خارجی که تعداد شان 1400 نفر است؛ منابع خود را به مصرف برسانند. آن ها با دولت های متعلقه تروریست ها از جمله هند درتماس شده تا شهروندان شان را تحویل بگیرند. مریم می گوید که مقامات هندی با آن ها ملاقات کرده اما تا کنون اقدامی نشده است.