-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ خرداد ۱۱, یکشنبه

ثبت "معبد آناهیتا"، به نام همسر امام سوم شیعیان

چرا مسلمانان درطول تاریخ، معابد واماکن غیراسلامی را تخریب و به جای آن، مسجد و امام زاده بنا می کنند. اما دیگر ادیان چنین کاری نمی کنند؟

شکوه میرزادگی



به گزارش خبرگزاری های داخلی در جلسه ای مشترک؛ اداره میراث فرهنگی شهرستان ری و اعضای شورای اسلامی استان تهران، تصمیم گرفته اند تا «کوه بی بی شهربانو» را در فهرست «میراث طبیعی» ثبت کنند.(1) در حالی که این مکان در زمان رضاشاه (سال 1315) در فهرست میراث تاریخی ایرانیان به ثبت رسیده است.


امیر مسیب رحیم زاده، رییس اداره میراث فرهنگی شهرستان ری که همراه با شورای اسلامی در تدارک به ثبت رساندن دوباره ی «بی بی شهربانو» می باشد؛ هیچ اشاره ای به این واقعیت نمی کند که بنای «بی بی شهربانو»، به عنوان یک مکان تاریخی، در (خرداد 1315) در فهرست میراث ملی ایران به ثبت رسیده است. و نمی گوید که این مکان تاریخی به جای آن که زیر نظر «سازمان میراث فرهنگی» باشد، بعد از انقلاب به «سازمان اوقاف» بخشیده شده تا هویت آن را از یک میراث تاریخی ملی، به یک «مکان مقدس شیعی» تغییر دهند.

کاملا روشن است که این جماعت با به ثبت دوباره ی این مکان، و این بار زیر نام «میراث طبیعی» قصد دارند که آن را به یونسکو بفرستند تا اگر توانست جهانی شود، گُل اش را بر سر یک «مکان مقدس شیعی» بزنند، همانطور که «تعزیه» را به نام «هنر نمایشی ایرانی»، «قالی شویان عاشورا» را به نام «قالی شویی سنتی» به یونسکو فرستادند. و وقتی جهانی شدند، «تایید جهانی آثار مذهبی ـ شیعی»شان را به رخ مردمان ساده و بی خبر ایران کشیدند.

حکومت اسلامی حاکم بر ایران، سال هاست که هزاران هزار مکانِ «بی ارزش فرهنگی یا تاریخی»، مثل «جای پای خامنه ای» را، به امید جهانی شدن، در فهرست میراث ملی ایرانیان به ثبت رسانده است. و خوشبختانه تا کنون نتوانسته جز در مواردی اندک موفق به ثبت جهانی آن ها شود.


از فردای روزی که برهمگان روشن شود «بی بی شهربانو» نامی قلابی می باشد بر نیایشگاهی که متعلق به آناهیتا، ایزدبانوی ایرانی ست»، و از فردای روزی که مردمان ساده بدانند که قصه ی «ازدواج شاهزاده ای ایرانی (به عنوان یک کنیز) با امام حسین» دروغی ست که قرن ها در ذهن آن ها جا انداخته اند، نه تنها دیگر به عنوان زیارت «همسر امام حسین و مادر امام سجاد» به آن مکان نخواهند رفت بلکه سازمان اوقاف نیز درآمدهایش را از این مکان از دست خواهد داد، و «حفاران غیر مجازشان» دیگر نمی توانند به بهانه لوله کشی و سیم کشی و عمران و آبادی هر چند وقت یکبار اطراف معبد را برای به دست آوردن اشیای باستانی سوراخ سوراخ کنند.

و جالب تر از همه زنانی که به دیدار این مکان تاریخی می روند ناگزیر نیستند تا به تابلوی جلوی در اعتنایی کنند و با چادر وارد معبد زنی شوند که بی هیچ حجاب و پرده ای بر پشت شیر می نشست و به رودها و دریاها و چشمه ها فرمان می داد تا ایرانزمین را سبز و با طراوت و زیبا نگاهدارند؛ زنی آزاد و سربلند، ساخته شده در ذهن مردمانی باستانی، که نیاکان همین آقایانی که بر حکومت نشسته اند، از بس از او می ترسیدند، تندیس هایش را شکستند و کتیبه ها و نقش هایش را ویران کردند.