-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ خرداد ۱, پنجشنبه

من واقعاً از این اعلامیه ها می ترسم

نوشته فهیم کوهدامنی

وقتی می بینیم که هر بزرگ این کشور  اعلامیهء صادر میکند مثل درخت بید میلرزم و هراسان از خود می پرسم که چی گپ شده؟
چون این اعلامیه های بی محتوا و بی هدف  تیرهای با ارزش است که به هوا پرتاب میشود.
به این بزرگواران پیشنهاد میکنم که بروند چند وقت به قریه و دهکده خوده ، کمی از حال مردم خبر شوند و گپ های شان را بشنوند.
البته از آن مردم پابرهنه که با فداکاری های شان  توانستند هم دیاران  را تا سطوح رهبری این کشور برسانند ولی حالا فراموش شدند ، پوزش هم خواسته شود که سال های زیاد نه کسی صدای شان را می شنید و نه از درد و رنج شان پرسان کرد.
البته حاجبان دربار و مداحان چاپلوس را نیز از دور و بر تان دور  کنید تا جلو دیدن و شنیدن تان را بیشتر  از این نگیرند‌ و خودتان هم کمی در خودتان تغیر بیآورید، بجای لجبازی و رگ گردن پنداند  بروید  کمی مطالعه کنید تا این مردم و این کشور  را بیشتر  بشناسید.
یادتان  نرود که در این کشور فقط شما و هم ولایتی های تان زنده گی نمیکنید بلکه این کشور۳۴ ولایت دارد و اقوام مختلف در اینجا ساکن  است ، در حزب شما نیز اقوام مختلف عضویت دارند و قربانی دادند، پس ضرور  نیست که خودت در روز تولد و یا وفات هر شاعر زبان گهربارتان یک اعلامیه شاعرانه بدهی ولی آن قوم های دیگر که عضویت حزب شما را دارند ولی زبان شان با شما متفاوت  است، دست به الاشه به هر گپ قومی و زبانی خودت کف بزنند و بهبه و چهچه بگویند.
نخیر ، مردم از اقوام مختلف بخاطر  ارزش های کلانتر از قوم و زبان در حزب شما جمع شده بودند  لطفا ارزش های کلان را همراه با خودتان  یکجا با اینگونه اعلامیه ها و خیز و جست های ناسنجیده کوچک نسازید.
زبان را وسیله و افزار برای سربازگیری های سیاسی تان نسازید، بلکه بگذاریدش به خبره گان ادبیات.
شما که نه گفتار تان به این زبان برابر است و نه نوشتار تان  پس چی کار دارید که خیز های بالا از نام زبان و ادبیات میزنید؟
بروید لااقل یک مدت  همین زبان مادری تان را بیآموزید و ببینید که چقدر  درس های خوب انسانی در لابلای این ادبیات و شعر های نغز آن نهفته مانند این بیت سعدی:  
بنی آدم اعضای یکدیگرند  
که در آفرینش ز یک گوهرند
 چوعضوی بدردآورد روز گار
 دیگر عضو ها را نماند قرار

از این ها بیاموزید نه اینکه زبان را شمشیر بسازید علیه هر زبان دیگر.