-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ اردیبهشت ۲۱, یکشنبه

انتخاب دشوار هیتلر بین شاه امان الله و ظاهر شاه

منبع: اسراراعلیحضرت/ رزاق مأمون
پاره جدید از فصل چهارم




باور نازی ها این بود که «منشور امان الله» در نهایت، پایان حکومت ظاهر شاه را رقم می زند و درین میان کمبود نفرات شورشی سبب می گشت که بیشتر ازین برای یورش به حوزۀ هند کاری از دست شان برنیاید. در نتیجه، افغانستان بیشتر ازپیش در چنبرۀ نظامی امپراتوری انگلیس گرفتار می آمد. کار جرمن ها فقط دامن زدن به مخالفت ها در افغانستان بود.
ازین رو، هیتلر رویکرد خود را درین زمینه تغییر داد و به این برداشت رسیده بود که بهتر است آرام آرام دولت کابل را قانع کنند تا پشتون های ساکن در قلمرو هند را برضد بریتانیا به شورش وادارند. فوهرر فیصله کرد که برنامه منشور امان الله از دستور کار خارج شود. 
چیزی که جرمن ها را واداشت که طرح اولیه ( آوردن امان الله به تاج وتخت کابل) را کنار بگذارند، بی میلی اتحاد شوروی در راه اندازی عملیات برضد افغانستان بود؛ با آن هم شاه سابق دراختیارایتالیا قرار داشت. در گرماگرم روابط نزدیک بین برلین و روم و شور و اشتیاق قدرت های رقیب به ایجاد مستعمرات در خاورمیانه و بالکان، وقتی ایتالیا امان الله را دردست خود داشت، در واقع حامی مناسبی را در آسیای میانه با خود داشت.  
Amanullah Khan and Relations Internationals with Italy
Graduating Speaker- Roberta Bin
Prof. Antonio Trampus
Serial number 987026 
Co-ordinator- Prof. Duccio Basosi
Academic Year
121
«بی میلی اتحاد شوروی» از اول ماجرا مشهود بود. با آن که صدیق خان فرد دست راست امان الله، درصورت همکاری شوروی به احیای سلطنت امان الله، «ترکستان افغانی» را به حیث پاداش برای شوروی پیشکش کرده بود؛ شوروی به دولت کابل اطلاع داد که « اتحاد شوروی خواهان حفظ و تحکیم صلح در افغانستان می باشد». *
زیرنگاشت: استخبارات حکومت هند بریتانیایی صورت تماس های صدیق خان با منابع شوروی را رد گیری کرده بود. بین امان الله و شوروی فیصله شده بود « درصورتی که مسکو تضمین نماید نواحی شمال باختری هند بریتانیایی ( سرزمین های آنسوی دیورند) را به افغانستان برگرداند، «ترکستان افغانی» را به عنوان پاداش به شوروی ببخشد.»
 جنگ افغانی استالین، برگردان عزیزآریانفر، برگ 315

به نظر می رسد آلمان ها درین زمینه ریاکارانه عمل می کردند. منشورامان الله کماکان روی میز قرار داشت و موازی با آن، شبکه هایی در داخل کابل سرگرم قانع کردن حکومت ظاهر شاه بودند که به یک معاملۀ نهایی تن در دهد. 
امید های امان الله برای بازگشت به ارگ کابل به طور کامل بازیچۀ باد فنا نشده بود. به نظر می رسد تاریخ مصرف اجرای«منشورامان الله» درمفاهمه با استالین مختومه فرض شده؛ اما عملیات آوردن امان الله به کابل، به زمان پس از یورش عظیم بارباروسا به شوروی و عبور ظفرنمون از قلمرو اشغالی شوروی به سوی افغانستان وهند واگذار شده بود.
منابع انگلیسی گزارش کرده اند که آلمان روی ایجاد رابطه با مخالفان شوروی ( باسماچی ها) و روس های سفید تزاری تمرکز کرده بود که آماده آغاز عملیات پارتیزانی در ترکستان شوروی هم مرز با افغانستان بودند. سید عالم خان پادشاه بخارا، رهبر ترکمن های قزل ایاق و شورشیان قرغیزی پامیر حاضر به راه اندازی کارزار علیه شوروی بودند. 
آلمان ها که یک شبکه اطلاعاتی موسوم به «اتحادیه» در شمال افغانستان راه اندازی کرده بودند که تا سال 1943 هنوز به فعالیت هایش ادامه می داد. ترکمن ها در تابستان سال 1942 حدود ده هزار مرد جنگی را در مرزهای شوروی حاضر آورده بودند. هرچند آلمان ها شمار این عده را تا 40 هزار تن تخمین زده بودند. امیر بخارا سید عالم خان برای تأمین مالی جنگ علیه شوروی، بخشی از گنج های خود را فروخته بود. 
نبرد فشرده و سختی بین شبکه های عملیات مخفی شوروی به رهبری میخائیل الله وردییوف و هسته اطلاعات ابویر آلمان در کابل در جریان بود. شبکه شوروی پنج کارآگاه اطلاعاتی و 15 مأمور دراختیار داشت. 
http://www.globaldomainsnews.com/the-second-front-hitler-how-the-abwehr-was-preparing-an-attack-on-the-soviet-union-from-afghanistan
By Daniel Johnson
5 February 2020