-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ خرداد ۱۶, جمعه

کمپاین اپراتیفی بعد از ترور استاد ایاز نیازی به چه خاطر است؟



وقتی نوزادان تازه به دنیا آمده و نوزاد هنوز به دنیا نیامده، قتل عام شدند؛ اهالی دیانت و دادخواهی ساکت بودند.




استاد دکتر ایاز نیازی، مردی مصلح، مفلح و حقانی مطابق یک پلان کلان حذف شده است تا آتشی بزرگ تر درافغانستان افروخته شود. هدف بزرگی را تعیین کرده بودند تا خشم و خروش بزرگی به راه افتد. این ماجرا از سوی بازیگران خارجی مدیریت می شود. اما در سطح داخل افغانستان، این همه داوطلبان دادخواهی و تهدید تا همین روز پیش در کجا پنهان بودند؟

انفجار در مراسم عروسی در کابل در سرطان 1398 ۶۳ کشته، و عالمی از نامرادی برای جوانان به جا گذاشت.

به عنوان انسان و شهروند افغانستان از دهان هیچ مولوی دارای جایگاه و پایگاه، شنیده نشد که این تراژدی خونبار قباحت دارد و هیچ کسی، کسی را محکوم نکرد. حالا که آفت مرگ به جان خود شان افتاده از بدخشان تا تخار و کابل تهدید می کنند و خواستار ردگیری عاملان حادثه هستند.

در هفته سوم ماه ثور 1399  درحمله ای بی سابقه، بیست و چهار تن شامل نوزادان و مادران آبستن کشته و 16 نفر زخمی شدند. نوزادانی که فقط یک یا کمتر از یک ساعت درین دنیا نفس کشیدند که نفس شان قطع گردید. حتی کودکی تا هنوز زاده نشده، درشکم مادرش هدف گلوله قرار گرفت و زنده نا شده، مُرد. هیچ کسی از علمای دین، هیچ دعوت گری، هیچ منبر نشینی، نه از کابل، نه از تخار و بدخشان و پنجشیر به دادخواهی برنخاست. تنها سازمان حقوق بشرحقوق بشر آن را جنایت جنگی خواند.
پشت و رُخ قضیه چه گونه است؟

حالا در شکل و ماهیت جنایت علیه بشریت چه تغییری رونما شده است که تلویزیون طلوع سرخیل شده و یک کمپاین مشکوک به خاطر به کیفر رساندن عاملان قتل دکتر نیازی عالم دعوت گر به راه افتاده است؟
قرار است یک گروه انتقام جوی اسلامی جدید را به این بهانه به جان افغانستان بیاندازند؟
صد درصد چنین است.
از احمد شاه مسعود تا جنرال داوود، از مولانای سید خیل تا استاد ربانی، از عبدالله وردک والی لوگر ( که با انفجار یک قرآن مجید کشته شد ) تا انجنیرعمر؛ و ده ها نفر دیگر، دانه دانه ترور شدند؛ اما هیچ کمپاین دادخواهی در مدرسه رٌخه پنجشیر، مجامع طلبه در تخار و بدخشان و کابل راه نیفتاد و کسی به دولت ها التیماتوم برای رسیده گی نداد. از عملیات پرتلفات در چهارراهی زنبق، شفاخانه سردار داوودخان، هوتل سرینا و انترکانتی ننتال و ده ها هدف غیرنظامی، با سکوت و صبر عبور کردند. حالا چه تبی به جان خلایق افتاده است؟