-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ تیر ۶, جمعه

صلح، فراتر از پایان جنگ با طالبان است

احمد ولی مسعود

امریکا، اهمیت افغانستان را روشن ساخت.

طالبان فقط یکی از مجهولات در معادلهٔ صلح افغانستان می باشد، نه کل معادله. برای کشوری که بیشتر بر اساس استراتیژی قدرت های بیرونی، جبر تاریخی و ناگزیری مردم شکل گرفته تا رضایت و قرارداد اجتماعی، ساختن صلح واقعی کاملآ یک پدیدهٔ جدید و پیچیده میباشد.
 جنگ در افغانستان بیرون از استراتیژی بازیگران خارجی دوام نیآورده، وحکومت بدون حمایت خارجی استقرار نیافته است. مگر کدام صلح در افغانستان آغازی برای جنگ تازهٔ  نبوده و کدام جنگ با شعار صلح زمینه سازی نگردیده است؟ 

یافته های جان بولتن مشاور اسبق و با اقتدار امنیت ملی امریکا در کتاب تازه به نشر رسیده اش “ در اتاقی که اتفاق افتاد” کافیست جایگاه کشور، مقام رهبران، ماهیت صلح و حتا مأموریت فرستادهٔ امریکا آقای خلیلزاد را طی دو دهه در افغانستان دریابیم. 
اینجاست که برای یک صلح طلب با داعیهٔ وطنی و سرزمینی، پروسهٔ صلح نمی شود با وقفهٔ سیاسی جنگ با یک گروه جنگی خلاصه گردد، بلکه قطعآ و باید به ثبات کشور و آرامش مردم‌ بیآنجامد. و این ممکن نیست مگر اینکه گره های تاریخی بحران مشروعیت، بحران مشارکت، بحران ساختارهای قدرت، بحران عدالت و گره هایی که از پیدایش افغانستان تا امروز باعث جنگ‌ها و مانع صلح پایدار بوده اند، یکی پی دیگری گشوده گردند. مردم در یک فضای عادلانه و آزاد برای ساختن کشور با هم قرار جدید ببندند، با ارادهٔ خود به صلح منصفانه برسند.
برای ساختن صلح پایدار در افغانستان برنامهٔ به پیمانهٔ ساختن کشور و شخصیت هایی فراتر از قالب های تنگ قومی، گروهی، تجاری و حزبی نیاز است که تا امروز از بداقبالی مردم ما مسیر مخالف پیموده است.