-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ تیر ۱۹, پنجشنبه

شاخه های درخت افغانستان درهمه جا بارور می شود

ستار رفعت یک قله را فتح کرد. مثل اوکمتر جوانی را با این چنین سجایای سلیم و مؤمن نسبت به افغانستان شناخته یا دیده ام.



امروز دقیقا چهار سال از آن روزی میگذرد که به دوره لیسانس آغاز کردم...
امروز همان روزی است که مدت چهار سال تام در پی آن دویدم، نه سردی گفتم و نه گرمی...
تحصیل در کشوری دور از کشور خودِ آدم، برابر است با هزاران مشکل و سختی که راه را هر لحظه سخت تر از لحظه پیش میکند. ولی افتخار می کنم که همه موانع را موفقانه گذشتم و رسیدم به امروز که همانا روز فراغتم است. در دوران لیسانس جز کسانی بودم که هم فعالیت های اجتماعی میکردم و هم درس میخواندم و در کنار درس میخواستم از زمان حال نیز لذت ببرم.

 همیشه گفتم و تا عمر دارم خواهم گفت، در زندگی هر کسی فارغ التحصیلی معنای خاصی دارد و میزان اهمیتش برای هر کسی متفاوت و قابل احترام است. از همان روز اول تحصیل که آغاز کرده بودم، آرزوی فارغ التحصیلی در این سرزمین (ترکیه) برای من به رویا و آرزو مبدل شده بود؛
چون تصمیم داشتم و دارم تا ماستری ام در سرزمین و حتی قاره دیگری به پایان برسد...
امروز بیشتر از هر چیزی دلم میخواست پدرم و کاکایم (پدر سببی ام) مرا در این لباس میدیدند و ممکن امروز برای دومین و یا سومین باری باشد که واقعا جای خالی هر دو را با گلوی پر بغض احساس میکنم.
شاخه
در اخیر به عنوان آخرین سطرها؛ فرض میدانم تا از حمایت، تشویق، نصیحت و همکاری های معنویِ همهٓ اشخاص ذیل سپاسگذاری و در حق ایشان نیز آرزوی موفقیت کنم:

از مادر جانم که دستان شان را از دور میبوسم، از خواهرانم، برادرانم هر یکی عبدالقیوم *نعیمی*، عبدالغفار *نعیمی* و عبدالغنی *نعیمی*، نصير احمد *سلطاني*و يوسف *نسيم زاده*؛ از بزرگانم هر یکی محترم مصطفی *ایردویرن*، محترم مصطفی کمال *مخدوم*، محترم سعید *یوسف*، محترم انجنیر جوره؛ از استادانم هر یکی محترم رمضان *ایزول*، شنول *کانتارجی*، ندیم *اوزکورتولموش*، آیخان *نوزاد*، مصطفی *اوزتورک*، رزاق *مامون* و استاد شاه محمود *محمود* و دوستان گرامی ام بخصوص عبدالرحمن *بختیار* و قربان نظر *جویا* که در مدت سه سال اخیر همانند فامیل در کنارم بودند و سایر دوستانی که نمیتوانم از همهٓ آنها اینجا یادآوری کنم...

پ ن: دوره لیسانسم را با فیصدی 85 به پایان رسانیدم ولی این پایان کار من نیست بل قوی تر از گذشته برای دوره ماستری ام حاضرم و سوگند یاد میکنم که برای بهتر ساختن دنیا و انسانیت، از هیچ تلاشی دریغ نکنم...

Ata Vatanda bu kadar çok şeyin beni beklediğini Ana Vatanda yaşarken hiç düşünemezdim. O zamanlar bir çok planım, hedefim ve hatta arzularım vardı. Türkiye’de hayatım değişmekle kalmadı, hedeflerim ideallerim de değişti. Burada, Türkiye’de; bir parçası olmaktan hep gurur duyduğum Akdeniz Üniversitesi kadrosu, öğretim üyeleri, öğrenci arkadaşlarım ve dostlarım bana adeta yeniden 1. derecede yakınlarım onlarmış gibi bir ortam hazırladılar. Dostluk ve sevgileriyle yalnız öğretmenlerim veya yol göstericim olarak değil hayatıma yeniden şekil veren insanlar olarak önem kazandılar.
Güzel Türkiye’nin bir çok yöresine gittim; bir çok ilini gezip tarihini, kültürünü, geleneklerini ve hatta damak tatlarını denedim. Orada tanıdığım insanları, çeşitli sosyal aktivitelerde tanıştığım birçok mevki sahibi insanların görüşleriyle harmanladım. Günlük hayatıma yeniden yön verirken, bu günün dünyasında yaşayan ve hayal etmekten çok gerçekleri sindirmeye uğraşan bir birey olmaya çalıştım.
Bu gün artık bir yere geldiğim kanısındayım. Fakat burası bir final etabı değil. Yapacağım çok şey var, kendime katacağım bir çok özellik; kişiliğimi geliştirip, şeklilendirecek.
Amacım bana bu kadar çok katkısı olan bu ülkeyi ve insanlarını yerleştirerek geliştiğim kişiliğimi, hem onlara ve hem de insanlığa olabildiğince faydalı bir yapıya getirebilmek.
Bir gün hedeflerimin bir kısmını olsun gerçekleştirmiş biri olarak, durumumu yeniden değerlendirdiğimde artı hanemin daha çok kazanımlarla dolu olduğunu görebilmek en büyük arzum.
Eğitim hayatımda manevi yardımlarını esirgemeyen hocalarıma, büyüklerime ve arkadaşlarıma teşekkür eder, daha başarılı yarınlarda görüşmeyi umut ediyorum...