-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ تیر ۲۳, دوشنبه

امریکا رژیمی مشابه به ایران درکابل می خواهد


برخی نکات عمدۀ سخنان انجنیررحمت الله نبیل با شبکه شمشاد به تاریخ اول ماه سرطان



ما مخالف صلح نیستیم؛ اما همسایه های افغانستان درصدد پایان دادن جنگ به نفع خود شان هستند. صاحب پروژه جاری صلح، افغانستان نیست و تا این دم آن چه به دست آمده، پیمان بین امریکا و پاکستان است. هدایت کردن فرآیند صلح به سود افغانستان مستلزم درایت رهبران سیاسی دو طرف ( دولت و طالبان) مرتبط است. من بالای امریکا درین رابطه مظنون هستم؛ زیرا آن ها جریان را به نفع خود شان تا رسیدن انتخابات ماه نوامبر هدایت می کنند. 
پاکستان به نوبه خود درصدد تطبیق اهداف خودش است. 
امریکا و پاکستان هرگز خواستار همکاری مشترک قوای طالبان و قوای دولت افغانستان نیستند. ادغام این دو قوه برای آن ها غیرقابل قبول است. 

بدنه های مختلف طالبان از جمله گروه ذاکر قیوم، گروه صدر ابراهیم، گروه ملا دادالله، یک بخشی از شبکۀ حقانی و محاذ فدایان و یک تعداد طالبان دیگر که به شبکه های دیگر وابسته اند، همه با هم در ارتباط اند و آن ها قرار است زیر یک چتر واحد ( داعش) فعالیت های شان را آغاز کنند. پس ما وارد یک مرحله جدید جنگ  خواهیم شد.
من فکر می کنم که پاکستان سعی دارد درمباحث جاری، نظام و قانون اساسی افغانستان را زیر سوال برده و درعوض، ماشین جنگی طالبان را دست نا خورده فعال نگهدارد. ذهنیت پخش می کنند که مذاکرات بی نتیجه بوده و باید از راه جنگ قدرت را انحصار کنیم.
مساله بعدی، ملایعقوب است که اکثراً در خارج از افغانستان به سر می برد؛ اما به حیث نماینده نسل جوان طالب، نظریاتش با دیگر رهبران طالب متفاوت است. دردفتر قطر تغییراتی به وجود آمده و همزمان تعیین رهبر جدید برای داعش برای نخستین بار از عراق و سوریه صورت می گیرد. نیروهای لشکر طیبه و جیش محمد به نام های مختلف وارد قلمرو افغانستان شده و هم اکنون شمار تروریست های خارجی در بدخشان وتخار درحال افزایش است. 
در دفتر قطر واقعاً سه گروه وجود دارد، شبکۀ حقانی، گروه ملا یعقوب و شورای کویته یا گروه ملا هیبت الله.
رحمت الله نبیل افزود: بحث رهایی زندانیان طالب را امریکایی های انجام داده اند و حتی طوریکه اسناد توافقنامه را مشاهده کردیم روی نوعیت نظام نیز توسط امریکا بحث صورت گرفته است. این همه موضوعاتِ اند که ما باید در مورد آن منحیث مالکین واقعی این سرزمین از امریکا بپرسیم و طالب نیز باید به این خوشبین نباشند که گویا آنها با امریکایی ها در نتیجه توافقنامه به یک هدف رسیده اند. 

اکنون که امریکایی ها بیرون میشوند، با پاکستان و ایران چه خواهیم کرد؟ از منطقه کدام تضمین ها اخذ نماییم؟ چه تضمین های وجود دارد که از یک سو داعش و از سوی دیگر فاطمیون و از سوی شمال طالب های روسی بوجود نه آیند؟ و یا چه تضمینی وجود دارد که این موضوع بنام داعش گسترش نخواهد یافت و شمال جنوب را تسخیر نخواهد کرد؟
امریکایی ها میخواهند تا یک سیستم مشابه به ایران در افغانستان حاکم باشد. طوریکه طالب حاکم بوده و در اکثریت موضوعات دخیل باشند و متأسفانه بحث را دوباره به سوی مسائل قومی می کشانند، مثلاً فلان قوم چند فیصد و دیگری چند فیصد است، دقیق همان اشتباه که در کانفرانس بُن صورت گرفت.