-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ شهریور ۴, سه‌شنبه

امرالله می خواهد بگوید که حمله برپنجشیر کار فرازمینی ها بود.


عملیات «غلچکی» درمزارشریف نتیجه داد و عطا نور را به دامن تیم ارگ هُل داد.

عملیات متکبرانه یاسین ضیاء نتیجه داد و قوماندان نظام الدین قیصاری سرآویزان به محبس کابل تحویل داده شد. 

این دو اقدام مثمر، امرالله و غنی را به دام یک محاسبه غلط انداخت و پی آیند عملیات غلچکی بر روستای سنگانه، معکوس بود. این اقدام دروضعیتی روی دست گرفته شد که گروه غنی در واقع روی «پل صلات» راه می رود و از نگونساری چندان فاصله ای ندارد.

تنها کسی که ازین رویداد ترسیده، امرالله صالح است. غنی دیر یا زود بکس خود را گرفته به امریکا می رود و امرالله را درمیدان تنها رها خواهد کرد.

این که کرام الدین به دام بیفتد یا نیفتد، هیچ ارزشی ندارد؛ اما شعوراجتماعی بر نفس «سیاسی» وویرانگر این عمل، حساس شده است. همین حس ظن و بیزاری،  زنگ سقوط دولت را به صدا در آورده است. اگر این همه قوای خاص و چرخبال ها برای کوبیدن تروریزم طالب در شکردره به کار گرفته می شد، خطر تهدید به زنده گی پایتخت نشینان فروکش می کرد. 

آیا درآستانۀ تحویل دهی قدرت به طالبان (درسطح تعامل کلان تر) می خواهند پنجشیر را در جنگ ذات البینی غرق بسازند تا شمالی به تصرف طالبان درآید؟

جای تعجب است که غنی و امرالله، ظرفیت سیاسی و جنگی پنجشیر را از روی چند معامله گر رده اولِ دزد، خم گردن و پروار شده از جیفۀ های دنیا به بررسی گرفته اند. شکست، محاصره و فرارقوای خاص از پنجشیر، تازه واقعیتی را دست شان داده است که برای مهار واقعیت دست شان خالیست.

امرالله صالح دریادداشتی استعجالی پا عقب کشیده و گفته است که نه ارگ، نه غنی و نه خودم درعقب یورش شبانگاهی برخانه های مردم قرار نداشته اند.

اگر یک لحظه، قیاس شود که وی راست می گوید، باید قطعاً باور کرد که قوای خاص، از یک سیارۀ ناشناخته به وسیله فرازمینی ها به پنجشیر هجوم برده بودند.