-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ مرداد ۱۵, چهارشنبه

فاجعه قندهار/ «افغان» های بیرق پوش کجا هستند؟

اواسط ماه جوزا دراثر تیراندازی تفنگداران پلیس ایران سه شهروند افغانستان در شعله‌های آتش سوختند. ناگهان از هرات تاکابل، و از لندن تا امریکا هزاران تن از شهروندان افغانستان اعتراض های خیابانی به راه انداختند؛ تا دو هفته، درتمام تلویزیون های داخلی و خارجی تبلیغاتی بی وقفه از بهر دادخواهی و مذمت دولت ایران ادامه داشت.
درین خیزش ها که هزاران متر پارچه های سرخ وسیاه و سبز هم به مصرف رسید، ظاهراً این تصویر ارائه می شد که افغان ها چه از جنس حجاب پوش یا بی حجاب، نسبت به حیات و خون هم میهنان خویش آنچنان حساس اند که در نکوهش آنانی که خون «افغان» را می ریزند، اعتراض خود را درجاده ها فریاد می کنند.
با این حال، درپسِ آن تجمعات، نوعی تلاش سیاسی برای بسیج احساسات عمومی مردم افغانستان برای دامن زدن به ایران هراسی نهفته بود که بیانگرپالیسی همسان حکومت کابل وادارۀ ترمپ بود. ورنه، به فجایع زیادی از قتل وتباهی مردم افغانستان روی داده است که هیچ «افغان» ی را به خیابان های لندن و واشنگتن نکشانیده است. از جمله، نمایش خونبار و بی نظیر بربریت طالبی درحمله به زایشگاه بانوان و محفل عروسی در غرب کابل که پی آمد هایی فراتر از تعریف دهشت وتباهی به بار آورد؛ هیچ کسی به «افغان» نه اندیشید؛ رحم وانسانیت وانتقام را فریاد نکرد. هزاران بیرق زیرماشین خیاطان تولید نه شد.
به فهرست دراز دامنِ دهشت های آدم کشان طالب وداعش درین مختصراشارتی نمی کنیم. نگاهی به تازه ترین حادثه درقندهار می اندازیم. به تاریخ نهم سرطان نیروهای مرزی پاکستان در اسپین بولدک دریک حمله غیرقابل باور، ۱۵ تن از اهالی قندهار به شمولی یک کودک را کشته و ۸۰ نفر دیگر را مجروح کردند. چرا هیچ «افغان» درکابل، هرات، یا لندن و واشنگتن ویا دیگراقالیم خارجه، خودش را تکان نداد و حتی یک متر بیرق را به کمر خویش پیچ نداد؟
یک دلیلش این است که شماری از «افغان» های مظلوم را ماهرانه تحریک کرده بودند که به بهانۀ انسداد راه به سوی خاک پاکستان، به تأسیسات مرزی «خط فرضی دیورند» حمله ورشده و آن را تخریب کنند. آن ها هم چنین کردند که درنتیجه، تلفات تکان دهنده ای به بارآمد. چرا حکومت غیر از تقبیح دست به هیچ کاری نزد؟
پاسخ این است: خود شان درپس تحریک عوام بودند و پاکستان پوره از آن مطلع بود.