-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ مرداد ۱۸, شنبه

پاسخ رحمن اوغلی به امرالله صالح



محترم امرالله صالح معاون اول رییس جمهور افغانستان نوشته است:



"... دولت سالانه چهارهزار و دو صد ملیون افغانی را مصرف حفاظت و تامین امنیت رجال برجسته می نماید. شماری از این رجال و شخصیت ها بیشتر از نصف وقت خود را متاسفانه در تضعیف نظام به مصرف میرسانند تا به امیال و آرزو های شخصی خود برسند و حرص اژدها گونه ای خود را بیشتر تغذیه نمایند. امید است این مصرف نجومی را به بحث بگیریم. بیایید بدانیم که بخاطر حفاظت از کدام شخص چه مقدار پول مصرف میشود. این بهتر است. مشورت به ملت و حرمت گذاری به نظر ملت با ارزشتر از هر قیمت است."

افغانستان کشور کثیرالاقوام است و هر قوم مطابق موقعیت جغرافیایی، شهامت اقدام و حمایت استخبارات خارجی ، از کیک قدرت افغانستان سهم خود را دارند که این سهم هیچگاهی مورد رضایت هیچ یک از طرفین "بیش خور" و "کم خور" قرار نگرفته است.
کشور ما از اقلیت های قومی تشکیل یافته است و این بدین معنی است که در افغانستان هیچ قومی به تنهایی اکثریت نیست و هیچ قومی بیشتر از یک بر سوم نفوس این کشور را نمی سازد.
افغانستان گهواره بیشتر از سی قوم بزرگ و کوچک است اما به ترتیب الفبا : اوزبیک ها ، پشتونها ، تاجیک ها و هزاره ها چهار عنصر قومی بزرگ افغانستان اند . هر یک از اقوام افغانستان به زعم خویش گویا رهبران و "رجال برجسته" یی دارند که بخشی ازین چهار ملیارد و دو صد ملیون افغانی بیت المال ، به ایشان اختصاص می یابد .
تا جایی که من میدانم در میان اوزبیک ها فقط مارشال دوستم، ممکن است از این کیک پنجاه و چهار ملیون دالری مطابق رتبه نظامی و موقعیت خویش استفاده کند اما از اقوام دیگر این کشور چون ایماق ها ، تورکمنها و دیگران ، دولت شاید هیچ کسی را بنام "رجل برجسته" نشناسد که بخشی ازین امکانات را زیر نام محافظت از رجال در اختیار آنها قرار دهد.
از هزاره ها هم ممکن است سه و یا چهار نفر، اندک سهمی ازین بیت المال را داشته باشند و اما تا جایی که شواهد وجود دارد نود وپنج فیصد این امتیاز به کسانی تعلق دارد که مربوط یک و یا دو قوم بزرگ اند و کسانی هم در میان آنهاست که ظرفیت شناخت چپ و راست خود را هم نداشته و جز بادیگاردان و محافظانش از قطعه رجال برجسته، کسی به آذان شان نماز نمیخواند و دولت ، زیر نام "رهبر" و "رجل برجسته" امتیازات باداورده را در اختیار آنها قرار میدهد و تعداد این "رهبران"و "رجال برجسته" یک یا دو قوم ، نامخدا به صد ها تن میرسد.
من درست بیاد دارم که یک جنرال برحال از کل سه جنرال اوزبیک در وزارت دفاع ، اجازه نیافت از طریق سالون وی آی پی میدان هوایی کابل به خارج سفر کند و با من که زمانی منشی پارلمان افغانستان ، سفیر افغانستان در کشور های خارجی بوده ام یکجا با دیگر هموطنان مسافر مان از طریق سالون عمومی بخوشی به سر منزل مقصود رسیدیم و این در حالی است که اقربای قوماندانان امنیه ولایت ها با فرزندان از یک قوم مشخص ، از سالون وی آی پی میدان هوایی کابل به طور منظم استفاده میکنند.
اینجا افغانستان است ؛ دیار دولتدارانی است که به گفته خانم نغمه هم دا کوی و هم دا ؛
امتیازات در اختیار خود شان ؛ کمیشن جنگ بی مفهوم در کیسه ها و حساب های بانکی خود شان اما گنه کار و مسوول همه مردم اند که هیچ دخل و تصرفی در قضایا ندارند.
اگر چنین نیست ، درستی حال و احوال بیان کنند در غیر آن ، این دولت و این پالیسی غش است :

خوش بود گر محک تجربه آید به میان
تا سیه روی شود هر کی در او غش باشد

از جناب معاون صاحب اول ریاست جمهوری تمنی داریم ، لیست کسانی را که تحت نام رهبر و رجال برجسته ، امکانات پنجاه و چهار ملیون دالری را می بلعند ، در اختیار مردم قرار دهند تا معلوم شود کوزه شکن با کوزه‌گر ، کوزه‌خر و کوزه فروش یکی اند و یا خیر ؛ درغیر آن ،
این هم در جمله آن همه "هیچ اندر هیچ" !

#کوچ عدالت ده دیر / قدرت در عدالت است (امیر تیمور کوره گان )