-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ مهر ۵, شنبه

مقصد خلیلزاد از «خراب ‌کاران» کی ها اند؟



واژۀ سرخ و شوم در ادبیات سیاسی خلیلزاد

«خرابکاران» واژۀ سرخ در ادبیات سیاسی خلیلزاد است. مراد از خرابکاران کسانی اند که به خاطر معاملۀ خود سرانۀ وی درغیاب مردم افغانستان، انگشت انتقاد را به سویش نشانه رفته اند. 

طنین این کلمه به گوش عناصری خوش می خورد که ازین توطئه تاریخی برضد هستی و مدنیت افغانستان به دلایلی خوشحال اند. 

خرابکاران از نظر خلیلزاد به کتگوری متفاوت فهرست می شوند.

اول، تمامی نیروهای مقاومت ملی به شمول اردو، پلیس و گردان های امنیت ملی که برای بقای مدنیت وجمهوریت درافغانستان می رزمند.

دوم، تمام اقشار و اجتماعات، شامل زنان، روشنفکران، شهرنشینان، فرهنگیان، هنرمندان و اهالی رسانه و آزادی بیان که از زورگویی خلیلزاد و افراطیت مذهبی متنفر و هراسان اند.

سوم، سیاستگران و نسل جوان و آگاه که در باب تروریزم، دهشت و ماهیت طالبان، میزبانی و برادری آن ها با داعش و القاعده و وابسته گی مطلق به آی اس آی و پالیسی گمراه امریکا، از روی آموزه ها ومطالعات شان، شناخت دارند.

چهارم، روسیه، ایران، چین و هند که از اتحاد مجدد امریکا با تروریزم به تعجب افتاده، منافع راهبردی شان آماج قرارگرفته؛ بنا برین با تمام نیرو، به واکنش برخاسته اند.

خوب؛ حالا که طیف و جایگاه و منزلت «خرابکاران» که 90 درصد نفوس کشور و قدرت های منطقه ای را دربرگرفته و تا این پیمانه گسترده و قدرتمند است؛ خلیلزاد از چه رو به اعمال و اجرای پروگرام غیرعادلانۀ خویش امیدوار باشد؟