-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ شهریور ۳۱, دوشنبه

خطر توطئه دکترعبدالله - خلیلزاد در دوحه جدی است

نظام «خالص» اسلامی که از سوی ارتجاع نشخوار می شود... به چه معناست؟ 

نظام «خالص» اسلامی از نظر تاریخی یک قصه مفروض و من درآوردی است. هیچ گاه چنین الگویی وجود نداشته است. درهیچ جای دنیا حتی مدل نظام نیمه خالص، در برابر مطالبات زنده گی تاب ایستادن از دست داده است. در احوال امروزافغانستان، حاکمیت امارتی و داعشی، توهمی برآمده از تومور فرا تاریخی در مغز خوارج خونریز سوری و «افغانی» است.

منطق ناظر برین پندار، هنر درخشان آی اس آی است که از کوتاه ترین راه به هدف قریب می شود؛ یعنی تمرکز برانحصار قدرت از طریق برپا کردن گنبد آهنین بر ذهن سنتی و اعتقادی جامعه ای غم زده که از جنگ خسته شده و حاضر است هر شرایطی را برای آتش بس پذیره گردد.

محاسبۀ پاکستان این اس: زمانی که گنبد نظام «خالص» اسلامی ( بهانه بزرگ شیطانی) بنا می شود، مجموعه ارزش های اسلامی امروزی، معرفت مدنی، انتخابات، همزیستی مدرن و متعادل و آزادی بیان درقالب نظارت و خود سانسوری افتاده و در شکم گنبد آهنین نظام «خالص» ذوب می شود. 

« نظام اسلامی» طالبی، مرحلۀ نوین و تکاملی پیمان « دیورند» است که این بار خطوط مرزی کنترول پنجاب بر افغانستان را یکسره محو کرده و جنون معلق استراتیژیک به نفع پاکستان، دایمی می شود برهستی افغانستان میخ پایان می زند. اما آیا درعمل چنین چیزی حادث شدنی است؟

این غبن وخطای محاسبه، حتی درحد ظهوراول طالبان دردهۀ هفتاد کارآمدی ندارد. گزارش هایی فاش نشده ای وجود دارد که خطر همسویی عبدالله – خلیلزاد علیه غنی خائن و نا عاقبت اندیش که شش سال تمام را دراشتعال جنگ قومی و فرقه ای سپری کرد؛ جدی است. این تبانی، با وصف آن که بهترین شخصیت ها در ترکیب گروه تماس در دوحه حضور دارند، به شکل شکاف و دو دسته گی عمدی درتیم مذاکراتی دوحه رونما خواهد شد.

همزمان، اردوگاه داخلی منطقه ای ضد طرح خلیلزاد نیز به حرکت درآمده است.

غنی ممکن است دستگیر یا درکابل خانه بند شود؛ اما شمار کسانی که درافغانستان امروز حاضر اند از شرف، آزادی، اردوی ملی، قانون اساسی، جمهوری، نظام میانه رو و جامعۀ غیر «امارتی» خود به نفع طالب بگذرند، تعداد شان به اندازه نفرات همان مدارس پاکستانی است. حتی اگرعبدالله و خلیلزاد دریک توطئه مشترک برضد افغانستان، صف رویارویی در دوحه را شکافته و پروژۀ سیاه را روی کاغذ رنگ پیروزی دهند، شکست قهار این طرح اجتناب ناپذیر است.

هرکس از توافق نابرابر سخن می گوید. توافق تحمیلی و نابرابر درکجای دنیا آینده داشته است؟