-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۹ شهریور ۲۶, چهارشنبه

افغانستان را به کدام سو می برند ؟

 نوشته ی: اسماعیل فروغی   

امریکا به دروغ می گوید که ما نمی خواهیم نظام و حکومتی را بر مردم افغانستان تحمیل نمائیم.



        از سخنرانی مایک پومپئو وزیر خارجه ی امریکا و اظهارات صریح زلمی خلیلزاد نماینده ی خاص امریکا در امورصلح افغانستان ( در قطر )، به خوبی بر می آید که امریکا به دنبال تغیرنظام و تغیردرساختار قدرت درافغانستان است - تغیری که به گمان اغلب آقایان محمد اشرف غنی رییس جمهور وامرالله صالح معاونِ طالب ستیزِ وی درآن جای نخواهد داشت .

        آنان پس از بیست سال تلاش و صرف صدها میلیارد دالرزیرنام دیموکراسی که سبب قتل 157 هزارافغان بیگناه شد، اکنون با پررویی میگویند :
     ـ « ما نمی خواهیم نظام وحکومتی را برمردم تحمیل نماییم . افغانها باید خود نظام شان را انتخاب کرده، فورمول خود را تطبیق کنند  ...
     ـ بزرگترین تشویش ما اینست که افغانها از تجربه ی گذشته درس نگرفته باشند ـ درسی که با رفتن شوروی ها ازافغانستان، افغانها بجان هم افتادند ونظام سقوط کرد...»
    این اظهارات که بیشتربوی خون ازآن به مشام می رسد، زمانی هولناک ترشد که آقای خلیلزاد ضمن مصاحبه با بانو فرحناز فروتن خبرنگار ورزیده ی تلویزیونِ یک ، درادامه ی این سخنان به صراحت اذعان داشت که " مذاکرات قطربه جنگ افغانستان پایان نداده و ممکن گروه های تروریستی دیگرمثل داعش جنگ را ادامه بدهند . "

      دراین اظهارات، هشدار واخطارِ صریحی برای رییس جمهورغنی و تیم وابسته به او نیزحواله شده، از آنان با قاطعیت خواسته می شود تا مانع صلح در کشور نشوند.
      آقای خلیلزاد می گوید : " عده ای در حکومت استند که به خاطر منافع خودشان که برسرقدرت بمانند، با آمدن صلح مخالفت میکنند . آنان شرایط فعلی را ترجیح میدهند . نمی خواهند امریکا قوای خود را ازافغانستان خارج نماید . میخواهند کمکها دوام کند. خودشان را و موقف شان را از نظرسیاسی واقعاً درخطرمی بینند ..."

    این اظهارات اگرازیکسو بازتاب اراده ی امریکا در مورد آینده ی نظام حکومتی در افغانستان است، از جانب دیگر گواه این حقیقت است که امریکاییان می خواهند تقصیر تمام ناکامی های شان را به گردن افغانها بیندازند.
       امریکاییان با امضای توافقنامه با طالبان و با براه انداختن تیاترِمذاکرات قطر، از طالبان قدرت برتری ساخته، آرزودارند در هرصورت آنان را شامل حکومت سازند.  
     شاید رییس جمهورغنی بتواند با طالبان کناربیاید؛ اما آقای امرالله صالح که تا حال دوبار برای حذف فزیکی اش، تلاش صورت گرفته است، درین نقشه ی راه امریکا - پاکستان قطعاً جای نخواهد داشت .
     در چونین وضعیت بحرانی که خطرطالبانیزه شدن ، خطرجنگهای میان گروهی و خطرازهم پاشی افغانستان متصور بوده ، امریکاییان خود همه را هشدار می دهند ؛ اگر داکترمحمد اشرف غنی به سیاستهای لجام گسیخته ی تکروانه ، گروپی و قومگرایانه اش خاتمه نداده ، تمام مردم و مخالفان درون نظام را صادقانه در زیریک سقف گرد نیاوَرَد ، طالبان این سربازان اجاره ای امریکا - پاکستان برنده ی این بازی بزرگ خواهند شد .
     استفاده از آخرین فرصت ها مسوولیت ملی و محک آزمایش سخت برای رییس جمهوروهمکاران نزدیک اوست نه جیغ زدن های بی مصرف ، گزافه گویی و  احساسات عوامفریبانه .